M1:2914 — لطف سبزه جزو لطف گل بود / بانگ قمری جزو آن بلبل بود

鲁米在此处用两个自然意象阐明一个苏非（Sufi）核心观念：万物归一（وحدت وجود，waḥdat al-wujūd）。就在几行诗前，他刚将故事中的贫穷阿拉伯人、水罐和哈里发（国王）都归结为“我们”自身的不同面向。现在，他用诗歌来解释这个看似矛盾的说法。

青草与花朵看似不同，但青草的优雅与魅力，实则是花朵之美的延伸或一个组成部分。同样，斑鸠的叫声虽然独特，但从更高的层次看，它也属于那歌声之王——夜莺——所代表的完美旋律的一部分。夜莺在此象征着神圣的、完美的源头，而斑鸠则是那源头在尘世间一个不那么完美、却依然真实的回响。

这句诗的要点在于，我们凡人感官所见的种种分别与多样性（青草与花、斑鸠与夜莺），在实相（Haqīqat）的层面都是统一的。它们是同一个“全体”（کلّ）的不同“部分”（جزو）。因此，我们不应执着于表面的分别，而应学会在万物中看见那唯一的、贯穿一切的“美”与“歌声”。

مولانا در ابیات پیشین توضیح می‌دهد که علت انکار و اختلاف در میان آدمیان، ناشی از نگاه جزئی‌نگر آن‌هاست. جهان هستی یک «کل» واحد است، اما از «جزء»های بی‌شمار و گوناگون تشکیل شده است. این بیت برای روشن کردن این ایده دو مثال زیبا از طبیعت می‌آورد.

مثال اول: «لطف سبزه جزو لطف گل بود». در یک باغ، زیبایی سبزه از زیبایی گل جدا نیست؛ هر دو با هم زیبایی کل باغ را می‌سازند. طراوت و سرسبزی چمن، زمینه‌ای است که شکوه و رنگارنگی گل را بیشتر به چشم می‌آورد. پس این دو، جلوه‌های مختلف یک «لطف» یا زیبایی واحد هستند.

مثال دوم: «بانگ قمری جزو آن بلبل بود». در اینجا «بلبل» نماد خواننده‌ی اصلی و کامل، یعنی نماد حقیقت یکتا و کل است و «قمری» نماد یک جلوه‌ی جزئی از آن حقیقت. آواز قمری، با آنکه از آواز بلبل متفاوت است، اما در نهایت هر دو نغمه‌ای از موسیقی کل هستی هستند. گویی آوازهای مختلف پرندگان، بخش‌هایی از یک سرود بزرگ و واحدند.

پیام اصلی این بیت، دعوت به یک نگاه وحدت‌گراست. مولانا می‌گوید اگر با چشم کل‌نگر به پدیده‌ها نگاه کنیم، تفاوت‌ها و کثرت‌ها را نه به عنوان اموری متضاد، بلکه به عنوان جلوه‌های هماهنگ و متنوع یک حقیقت واحد خواهیم دید.