M1:2926 — هر که چون هندوی‌ِ بد سودایی است / روز عرضش نوبت رسوایی است

魯米在此將審判日（《古蘭經》中的復活日）比作一個盛大的「展示日」（روز عرض）。在這一天，所有靈魂的內在實質都將被完全揭示，如同商品在市場上被檢驗一樣。

他用了一個在當時常見的、帶有偏見色彩的比喻：「劣質的印度奴」（هندوی بد سودایی）。在古代波斯文學中，「印度人」（هندو）常被用作奴隸的代稱，膚色黝黑，有時被賦予負面刻板印象。這裡的關鍵詞是「劣質的交易」（بد سودایی），指一個外表或內在有嚴重缺陷、賣不出去的奴隸。這樣的人，當被帶到市場上展示時，他的所有缺點都會暴露無遺，結果只會是恥辱（رسوایی）。

同樣地，一個靈性上有瑕疵、內心充滿「黑暗」的人，平時或許能用世俗的偽裝掩蓋自己。但在審判日這個終極的「展示日」，當所有隱秘都被揭開時，他將無所遁形，其醜陋的本質將使其蒙受最大的羞辱。這與前後詩文形成對比：內心美好如花園的人，春天（審判日）是他的榮耀時刻；而內心只有荊棘的人，則憎恨春天，渴望代表遮掩的「秋天」。

مولانا در این بیت، سرنوشت انسان‌های بدنهاد را در روز قیامت به تصویر می‌کشد. او «روز عرض» را که همان روز حسابرسی نهایی است، به یک بازرسی بزرگ تشبیه می‌کند که در آن هر کس باید باطن و حقیقت وجود خود را عرضه کند. در این روز، دیگر ظواهر و نقاب‌ها کارساز نیست.

شخصی که درونی پلید و «سودایی» دارد، مانند غلامی زشت‌رو و بدخو («هندوی بد سودایی») است که وقتی او را برای نمایش و فروش عرضه می‌کنند، جز زشتی و عیب چیزی برای نشان دادن ندارد. چنین فردی در آن روز بزرگ، که روز تجلی زیبایی‌ها و کمالات است، هیچ راهی جز رسوایی و شرمساری نخواهد داشت. ابیات بعدی این تمثیل را با تقابل گل و خار ادامه می‌دهند: کسی که باطنش گلستان است، بهار (قیامت) فصل شکوفایی اوست، اما آنکه خار است، از بهار می‌ترسد و آرزوی خزان می‌کند تا زشتی‌اش در کنار زیبایی گل‌ها آشکار نشود.