M1:333 — گفت: ای اُستا، مرا طعنه مزن / گفت اُستا: زان دو، یک را دَر شکن

Dieses Gleichnis dient dazu, den Zustand des bigotten jüdischen Königs zu erklären, der aus Hass die Anhänger Jesu verfolgt. Rumi vergleicht den König mit einem Mann, der schielt (aḥwal) und deshalb doppelt sieht. Ein Meister bittet diesen Mann, eine Glasflasche aus einem Raum zu holen. Der Mann sieht zwei Flaschen und fragt, welche er bringen soll. Der Meister erklärt ihm, dass es nur eine Flasche gibt und sein Schielen ihn täuscht.

Als der Mann protestiert und sich verspottet fühlt, gibt ihm der Meister eine radikale Anweisung: Er soll eine der beiden Flaschen, die er sieht, zerschlagen. Dies ist keine grausame, sondern eine heilsame Handlung. Indem der Mann die Illusion zerschlägt, wird ihm die Realität offenbart: Sobald die eine (wirkliche) Flasche zerbricht, verschwinden beide Bilder aus seinem Blickfeld. Er begreift, dass seine Wahrnehmung verzerrt war.

Die tiefere sufische und ethische Lehre lautet, dass starke Emotionen wie Wut, Begierde und Fanatismus den spirituellen Blick des Menschen trüben und ihn die Einheit der Wahrheit als Dualität oder Feindschaft wahrnehmen lassen. Der König sieht Judentum und Christentum als zwei unvereinbare Gegensätze, obwohl sie aus derselben göttlichen Quelle stammen. Der Befehl, „eine zu zerschlagen“, ist eine Metapher für die Notwendigkeit, das falsche Bild zu zerstören, das durch das eigene Ego und die eigenen Vorurteile erzeugt wird, um die zugrundeliegende Einheit zu erkennen.

This couplet marks the climax of a short parable Rumi uses to diagnose the nature of bigotry. The story is about a student with double vision (aḥwal) who sees two bottles where there is only one. When his master points this out, the student feels he is being mocked for his condition. The master's response is not theoretical but shockingly practical: "Of those two, break one."

This command forces the student to act upon his flawed perception. It is a direct, experiential lesson designed to shatter the illusion itself, not just debate it. By instructing him to destroy one of the phantom images, the master creates a situation where the truth will be revealed through action. The subsequent verse explains that when one bottle is broken, both vanish, proving there was only ever a single reality.

In the larger context of the story about the persecuting Jewish king, this parable serves as a powerful metaphor. The king's hatred and religious zealotry have made him spiritually aḥwal, unable to see the single divine truth underlying both Judaism and Christianity. His violent prejudice is his act of "smashing one bottle," but unlike the student who learns from the experience, the king remains trapped in the illusion created by his own anger and desire (khashm and shahwat), which Rumi identifies as the root causes of this spiritual double vision.

此節詩句出自一個寓言，用以說明故事中那位猶太君王的精神盲目。魯米將這位君王比作一個「斜視者」（波斯語：احول, aḥwal），他無法看清摩西與耶穌教誨的統一性，反而視之為兩種對立的信仰。

在這個寓言中，一位師父讓斜視的弟子去拿一個玻璃瓶。弟子看到了兩個，便問該拿哪一個。師父指出，瓶子只有一個，弟子的視覺是錯的。弟子感到困惑和羞辱，抱怨師父在「嘲諷」（طعنه, ṭaʿne）他。師父的回應極具顛覆性：「既然你看見兩個，那就打碎其中一個吧。」

這個指令並非出於怒氣，而是一種充滿智慧的靈性療法。它迫使弟子將其內在的感知（看見兩個瓶子）付諸於外在的行動。當他打碎那個「幻影」瓶子時，真實的瓶子也隨之消失，因為它們本就是一體。這個行動以一種震撼的方式證明了他的視覺錯誤，揭示了「二」不過是「一」的扭曲投射。魯米緊接著解釋道，憤怒與慾望會讓人心靈斜視，無法看見事物的本來面目。

این بیت نقطه اوج تمثیل مرد لوچ (احول) است که مولانا برای توضیح حال آن پادشاه یهودی به کار می‌برد. شاگرد لوچ، که نماد انسانی است که تحت تأثیر امیال و تعصباتش حقیقت را کژ و دوگانه می‌بیند، اصرار استاد بر یکی بودن شیشه را توهین و طعنه به خود تلقی می‌کند. او به جای پذیرش خطای دید خود، استاد را به تمسخر متهم می‌کند. این واکنش، طبیعت نفس انسان را نشان می‌دهد که وقتی با حقیقتِ خلافِ پندارش روبرو می‌شود، به جای خودکاوی، پیام‌آور را مورد حمله قرار می‌دهد.

پاسخ استاد یک راهکار عملی و تجربی است، نه یک بحث نظری. او نمی‌گوید «حق با من است»، بلکه می‌گوید: «بسیار خب، یکی از آن دو را بشکن». این دستور، شاگرد را وادار به کنش می‌کند و این کنش، خودبه‌خود توهم او را از بین خواهد برد. این روش، شیوه‌ی تربیتی عارفانه را نشان می‌دهد که در آن، حقیقت از طریق تجربه و «شکستن» پندارهای ذهنی آشکار می‌شود، نه فقط با استدلال. استاد می‌داند که به محض شکستن آن شیشه‌ی واحد، تصویر دوم نیز که تنها یک بازتاب بود، از چشم شاگرد محو خواهد شد و او به وحدت حقیقت پی خواهد برد.