M1:348 — بعد از آن در زیرِ دار آور مرا / تا بخواهد یک شفاعت‌گر مرا

此联诗是阴险的维齐尔（Wazir）向国王阐述其恶毒计划的第二步。在第一步（M1:347）中，他要求国王在公开场合残酷地 mutilate 他——割掉他的耳、手、鼻、唇。这一步则是制造一场公开处决的戏剧。

维齐尔指示国王将他带到绞刑架下，仿佛要处决他。此举的目的并非真正要他死，而是为了上演一出戏。他预料到，当民众看到他这个“受害者”时，会有人（“一位求情者”）站出来为他求情。届时，国王便可以假装宽宏大量地赦免他，并将他流放。这整个精心策划的骗局，是为了让维齐尔能够以一个受国王迫害的“殉道者”身份，赢得基督徒的信任，从而渗透他们的社群，从内部将其瓦解。鲁米在此描绘了世俗权力与虚假灵性的结合，是如何通过操纵公众同情心来达到其破坏性目的的。

این بیت بخشی از نقشه‌ی فریبکارانه‌ی وزیر برای نابودی مسیحیان است. او به پادشاه پیشنهاد می‌کند که نمایشی از ظلم و ستم به راه بیندازند تا اعتماد مسیحیان را جلب کند.

در مرحله‌ی قبلی، وزیر از شاه خواست که گوش و بینی و لبش را ببرد. اکنون، او اوج این نمایش را طراحی می‌کند: صحنه‌ی اعدام. او می‌گوید مرا پای چوبه‌ی دار بیاور تا در آن لحظه‌ی حساس، یک نفر از میان جمعیت دلش به رحم بیاید و برای نجات جان من «شفاعت» یا پادرمیانی کند. این شفاعت‌گر، ناخواسته، به بازیچه‌ای در این نقشه تبدیل می‌شود و به کل ماجرا رنگ و بوی واقعیت می‌بخشد. این کار باعث می‌شود که وقتی وزیر بعداً به میان مسیحیان می‌رود، آن‌ها او را نه به عنوان یک جاسوس، بلکه به عنوان یک قربانی واقعی و یک شهید زنده ببینند که به شکلی معجزه‌آسا از مرگ گریخته است.