M1:455 — آتش ار چه سرخ‌روی‌ست از شرر / تو ز فعل او سیه‌کار‌ی نگر

此节诗句出自一个故事，讲述一位奸诈的维齐尔（وزیر，即大臣）伪装成基督徒，以其动听的言辞迷惑众人，暗中败坏他们的信仰。鲁米在此用了一系列比喻来揭示这种伪善。

就像前一节诗句说新铸的银币虽洁白光亮，却会弄黑手与衣裳一样，这一节诗句用“火”作比。火的焰心与火星（شرر）看起来是鲜红、明亮、充满活力的——这是它的“红脸”（سرخ‌روی），即光鲜的外表。然而，它的“行为”（فعل）却是焚烧一切，将万物化为焦炭与灰烬。这种毁灭性的结果，鲁米称之为“黑心肠”或“黑色的行径”（سیه‌کاری）。

因此，鲁米告诫读者：不要被维齐尔那看似虔诚热忱的“红脸”所迷惑，要审视其言行带来的实际“效果”（اثر）。他的话语表面上催人奋进，实则削弱人的灵魂，其最终目的是带来精神上的毁灭——这才是他真正的“黑心肠”。此处的关键在于区分外表与本质，言辞与后果。

مولانا در این بخش از داستان وزیر مکار، بر تفاوت میان «ظاهر» و «باطن» یا «گفتار» و «کردار» تأکید می‌کند. وزیر با سخنان شیرین و ظاهری پارسا، مسیحیان را فریب می‌دهد، اما نیت واقعی او نابودی دین آنهاست. این بیت، این دورویی را با یک مثال روشن توضیح می‌دهد.

آتش از دور، با شعله‌های سرخ و درخشانش، زیبا و پرانرژی به نظر می‌رسد («سرخ‌روی»). اما وقتی به اثر و کارکرد آن («فعل») نگاه کنیم، نتیجه‌ای جز سیاهی و خاکستر باقی نمی‌گذارد («سیه‌کاری»). بنابراین، برای قضاوت درست نباید به ظاهر جذاب آتش دل بست، بلکه باید به پیامد ویرانگر آن توجه کرد.

این تمثیل، قاعده‌ای کلی را بیان می‌کند: ارزش واقعی هر چیز یا هر شخص، نه در ظاهر و ادعایش، بلکه در اثری است که بر جای می‌گذارد. همان‌طور که نقره‌ی سفید و براق دست را سیاه می‌کند (بیت قبل) و برق نورانی چشم را می‌دزدد (بیت بعد)، سخنان زیبای وزیر نیز در عمل روح را سست و دین را تباه می‌سازد.