M1:464 — قوم عیسی را بُد اندر دار و گیر / حاکمانْشان دَه امیر و دو امیر

这句诗开启了一个寓言，讲述一个基督教社群的灵性堕落。鲁米描绘了一个分裂的景象：追随耶稣的人们（قوم عیسی）不再团结，而是陷入了“纷争扰攘”（دار و گیر）——这是一个充满冲突、混乱和压迫的状态。

这种内在的分裂体现在外在的结构上：“十位与两位君王（امیر）”即十二位领袖，象征着旧约中以色列的十二支派。然而，在这里，这个数字并不代表神圣的秩序，反而象征着权威的碎片化和世俗化。紧随其后的诗句揭示，这十二位领袖及其追随者，又全都盲目地听命于一位邪恶的维齐尔（وزیر）。

因此，这句诗的重点不仅在于描述历史上的基督教派系，更在于诊断一种灵性疾病。当一个信仰团体失去其统一的灵性核心时，它就会分裂成互相竞争的派别，每个派别都出于“贪婪”（طمع）而依附于一个世俗领袖。这为整个故事设定了舞台：一个看似有多个权威，实则被单一的、腐败的权力所操控的悲剧。

مولانا در این بیت، مقدمه‌ی داستانی را می‌چیند که در آن، جامعه‌ی مسیحیان را به تصویر می‌کشد. این جامعه در یک وضعیت «دار و گیر» یا بحران و آشفتگی به سر می‌برد و از نظر سیاسی و اجتماعی، به دوازده قبیله یا گروه (که یادآور دوازده سبط بنی‌اسرائیل است) تقسیم شده بود.

هر یک از این گروه‌ها امیری داشت و در مجموع دوازده امیر بر آن‌ها حکومت می‌کردند. این بیت، صحنه را برای نشان دادن تفرقه و پراکندگی ظاهری این قوم آماده می‌کند. اما مولانا در بیت‌های بعدی نشان می‌دهد که چگونه این دوازده امیر و پیروانشان، همگی اسیر و بازیچه‌ی یک وزیر مکار و بدنهاد بوده‌اند. این ساختار قدرت، نمادی از جوامعی است که به ظاهر متکثر و مستقل به نظر می‌رسند، اما در باطن، همگی تحت نفوذ یک قدرت فریبکار و نفسانی قرار دارند.