M1:466 — این دَه و این دو امیر و قومشان / گشته بَند‌ِ آن وزیر بَد نشان

这节诗句是鲁米讲述“犹太国王迫害基督徒”故事的一部分。故事中，一位邪恶的犹太宰相假意改信基督教，并以其虔诚和智慧赢得了所有基督徒部族的信任，甚至超过了他们自己的领袖——十二位“埃米尔”（Amir，即首领）。

此处的“阶下之囚”（بَند）并非指身体上的监禁，而是精神上的奴役。这位宰相通过操纵他们的信仰和贪欲（طمع），使这十二位首领及其追随者完全听命于他。他们对他的话深信不疑，模仿他的一举一动，甚至愿意为他赴死。鲁米借此描绘了一种危险的盲从状态：当一个群体的领导者（埃米尔们）自身失去了洞察力，被外在的表象所迷惑时，整个群体（قوم）都会随之陷入被奴役的境地。

在苏菲思想的层面上，这个故事警示我们，内在的敌人——如贪婪、虚荣和盲目崇拜——比外在的压迫更具毁灭性。那位“邪恶宰相”象征着误导人的“小我”（nafs）或世俗的诱惑，它能伪装成神圣的向导，最终却将灵魂引向毁灭。这节诗句精准地捕捉了整个社群集体失足、被一个伪善权威所控制的关键时刻。

این داستان، تمثیلی از وضعیت درونی انسان است. مولانا جامعهٔ مسیحیان را به دوازده گروه تقسیم می‌کند که هر کدام امیری دارند. این دوازده امیر، نماد حواس و قوای ظاهری و باطنی انسان (مانند عقل، وهم، خیال، شهوت، غضب و حواس پنج‌گانه) هستند. هر گروه (قوم) نیز نمایندهٔ اعضا و جوارحی است که تحت فرمان آن قوه قرار دارد.

بیت مورد نظر نقطهٔ کانونی داستان است: با وجود اینکه به نظر می‌رسد این امیران، رهبر و مستقل هستند، اما در واقع هم خودشان و هم تمام پیروانشان، برده و اسیر یک «وزیر بد نشان» شده‌اند. این وزیر، نماد «نفس امّاره» یا هواهای نفسانی و دلبستگی‌های دنیوی است؛ نیرویی واحد و فریبکار که بر تمام قوا و حواس انسان مسلط می‌شود و آنها را در جهت اهداف پست خود به کار می‌گیرد. بنابراین، تفرقه و طمع‌ورزی این امیران (قوا) باعث شده تا همگی تحت سلطهٔ یک قدرت ویرانگر درآیند.