M1:518 — آن جوادی که جمادی را بداد / این خبرها وین امانت وین سَداد

这句诗是鲁米一长段赞颂的顶点。他刚刚描述了大地如何像一位忠实的托管人（امین），你播种什么，它就“毫无背叛”地归还什么（M1:515）。大地之所以能获得这份“信托”（امانت），是因为“正义的太阳”照耀其上（M1:516）。

在此背景下，这句诗将读者从具体的例子（大地）引向其背后的普遍根源。鲁米发问：究竟是怎样一位“慷慨者”（جوادی），能将这些非凡的品质——“讯息”（خبرها，指内在的觉知和智慧）、“信托”（امانت，指可靠和忠诚）以及“正直”（سداد，指正确与稳固）——赋予“无灵之物”（جمادی）？

这里的“无灵之物”首先指大地，但它也代表了整个物质世界。鲁米的核心观点是，宇宙中我们所见的一切美德与秩序，无论是大地的丰饶、海洋的慷慨，还是太阳的光明，都并非其固有属性，而是源自真主无尽慷慨的流溢。无生命的物质本身是盲目和死寂的，是神圣的恩典使其变得充满灵知、值得信赖。这句诗不仅是对神的赞美，也含蓄地提醒我们，如果连无机之物都能被神圣恩典转化，那么被赋予了更高潜能的人类，又该如何回应这份慷慨呢？

این بیت در ادامهٔ توصیف بخشندگی و کرم بی‌پایان خداوند (جواد) است. مولانا در ابیات پیشین، خاک را مثال می‌زند که چگونه همچون یک امانت‌دار، هر دانه‌ای را که در آن کاشته شود، بی‌کم‌وکاست و خیانت، به همان شکل در فصل بهار بازمی‌گرداند. این «امانت‌داری» و «راستی» (سَداد) در یک موجود بی‌جان (جماد)، از نظر مولانا، پرتوی از بخشش و عدل الهی است.

بنابراین، این بیت در واقع یک نتیجه‌گیری شگفت‌زده است: آن خدای بخشنده‌ای که می‌تواند به جمادی چون خاک، چنین ویژگی‌های آگاهانه‌ای ببخشد، چه قدرت و کرمی دارد! این «خبرها» (آگاهی‌ها) همان رازهایی است که خاک در سینه نگاه می‌دارد و در بهار آشکار می‌کند. این بیت عظمت خداوند را نه در پدیده‌های پیچیده، بلکه در ساده‌ترین و بنیادی‌ترین عناصر طبیعت، مانند خاک، به نمایش می‌گذارد و نشان می‌دهد که تمام هستی، از جاندار و بی‌جان، آینه‌دار صفات اوست.