M1:549 — گر جهان پر برف گردد سربسر / تاب خور بگدازدش با یک نظر

这句诗出现在鲁米驳斥那位邪恶维齐尔（宰相）的段落中。这位维齐尔自以为能凭一己之力掌控世界，颠覆一个王国。鲁米用了一个生动有力的自然意象来揭示这种想法的虚妄。

他将人类的筹谋、野心和世俗力量比作“雪”。雪可以覆盖整个世界，看起来冰冷、坚固、无边无际，似乎能永久改变地貌。然而，这一切的“庞大”都只是暂时的表象。与之相对的是“太阳”（خور），它象征着神圣的真理、上帝的意志和绝对的力量。太阳不需要费力争斗，只需“一瞥”（با یک نظر）——一个瞬间的、轻而易举的临在——就能让覆盖世界的冰雪全部融化，化为乌有。

因此，这句诗的要点在于揭示二者力量的悬殊。人的努力和自负，就像冰雪一样，是被动的、暂时的、依赖于特定条件的。而神圣的力量则如太阳，是主动的、永恒的、万物的本源。在绝对的力量面前，一切尘世的阴谋诡计都如梦幻泡影，一触即溃。

این بیت در ادامهٔ داستان وزیری است که با غرور می‌پنداشت می‌تواند تمام جهان را با مکر و حیلهٔ خود تسخیر کند. مولانا این ادعای پوچ را به توده‌ای عظیم از برف تشبیه می‌کند که سرتاسر جهان را پوشانده است. در نگاه اول، این حجم از برف، شکست‌ناپذیر و ابدی به نظر می‌رسد.

اما در مقابل، قدرت خداوند مانند «خورشید» است. همان‌طور که تابش خورشید می‌تواند کوهی از برف را با یک نگاه و در زمانی کوتاه ذوب کند، یک جلوه از اراده و قدرت الهی نیز کافی است تا تمام نقشه‌ها، قدرت‌ها و بناهای ظاهراً عظیم دنیوی را محو و نابود سازد. این بیت تأکیدی است بر ناپایداری قدرت مادی در برابر نیروی مطلق الهی و پاسخی است به غرور کسانی که خود را محور عالم می‌پندارند.