M1:553 — پرورد در آتش ابراهیم را / ایمنی روح سازد بیم را

这节诗是鲁米对神之全能的赞颂，用以反衬前文所述邪恶维齐尔（宰相）的徒劳算计。维齐尔以为凭自己的阴谋诡计就能掌控世界，但鲁米指出，神的力量远超乎此，祂能轻易化解任何危机，甚至将其转变为恩典。

此处援引了《古兰经》中先知易卜拉欣（即亚伯拉罕）的故事。因其坚守一神信仰，他被族人投入烈火之中。然而，神命令火焰“为易卜拉欣变成凉爽的、和平的”（古兰经 21:69）。鲁米更进一步，不仅说火变得无害，还说它成了“养育”（پرورد）他的地方——最致命的元素反而成了滋养的温床。这生动地展示了神的大能：祂不只是消除危险，更是将危险本身转化为其反面，即“安宁”（ایمنی）。

在苏菲思想中，这不仅是一个历史奇迹，更是一个深刻的内在隐喻。信徒在经受最严酷的“恐惧”（بیم）与考验时，若能全然信靠，那考验本身就会成为淬炼与滋养其“灵魂”（روح）的熔炉。外在的毁灭性力量，在神的意志下，可以转化为内在成长的契机。因此，这节诗既是对维齐尔之流的警告，也是对求道者的慰藉与激励。

این بیت در ادامهٔ ابیات پیشین، نمونه‌ای برجسته از قدرت خداوند در دگرگون کردن امور ارائه می‌دهد. مولانا به داستان قرآنی حضرت ابراهیم (ع) اشاره می‌کند که به دستور نمرود در آتش افکنده شد، اما به ارادهٔ الهی، آتش بر او سرد و سلامت گشت و به گلستان تبدیل شد. واژهٔ کلیدی در اینجا «پرورد» است؛ خداوند نه فقط ابراهیم را از آتش نجات داد، بلکه آتش را به محیطی برای رشد و آرامش او بدل ساخت.

مصراع دوم این اصل را به یک قاعدهٔ کلی معنوی تعمیم می‌دهد: خداوند قادر است «بیم» (ترس و خطر) را به «ایمنی روح» (آرامش و امنیت باطنی) تبدیل کند. این بیت پاسخی است به وزیر مکّاری که با تکیه بر اسباب و تدبیر خود گمان می‌کرد می‌تواند عالمی را به هم بریزد. مولانا یادآوری می‌کند که قدرت حقیقی در دست خداست و اوست که می‌تواند از دل خطرناک‌ترین شرایط، امنیت و رستگاری بیافریند و تمام نقشه‌های انسانی را بی‌اثر سازد.