M1:556 — در مریدان در فکند از شوق، سوز / بود در خلوت چهل پنجاه روز

此节诗句描述了故事中那位伪装虔诚的犹太维齐尔所设下的又一个骗局（مکر）。在前文中，他通过布道赢得了基督徒的信任与爱戴。现在，他突然中断公开活动，进入了苏菲修行者常进行的“四十日静修”（خلوت）。

这并非出于真正的灵性追求，而是一种精心策划的心理操纵。鲁米描绘了这一举动的直接效果：维齐尔的缺席，像抽走柴薪一样，反而让信徒们心中的“渴慕”（شوق）之火燃烧得更加猛烈（سوز）。“四五十天”这个说法，既指代了一段相当长的时间，也暗指了传统上为期四十天的精神闭关（چله نشینی），从而使他的伪装更具说服力。

这个行为是“欲擒故纵”策略的体现。通过制造稀缺感和神秘感，他将信徒们的依赖与情感崇拜推向了顶峰。接下来的诗句会详细描述民众因他的消失而陷入疯狂，苦苦哀求他重新现身。这为他下一步颠覆基督教义的阴谋铺平了道路。

این بیت بخش دیگری از نقشه‌ی فریبکارانه‌ی وزیر را نشان می‌دهد. او پس از جلب اعتماد مردم با موعظه‌های آتشین، ناگهان خود را کنار می‌کشد و به «خلوت» می‌رود. این یک ترفند روانشناختی دقیق است. غیبت او، به خصوص پس از ایجاد یک وابستگی شدید روحی، باعث می‌شود که مریدانش نه تنها او را فراموش نکنند، بلکه از شدت فراق و «شوق» دیدار، بی‌قرار و مشتاق‌تر شوند.

مولانا با استفاده از کلمه‌ی «سوز» به این اشتیاق عمق می‌بخشد؛ این دیگر یک علاقه‌ی ساده نیست، بلکه یک نیاز درونی سوزاننده است. وزیر با این کار، جایگاه خود را از یک راهنمای در دسترس به یک مراد دست‌نیافتنی ارتقا می‌دهد و ارزش خود را در چشم پیروانش چند برابر می‌کند. این «چهل پنجاه روز» صرفاً یک دوره‌ی ریاضت نیست، بلکه زمان لازم برای به اوج رساندن این عطش ساختگی در مردم است تا برای بازگشت او لحظه‌شماری کنند و هر حرف او را بی‌چون‌وچرا بپذیرند.