M1:558 — لابه و زاری همی کردند و او / از ریاضت گشته در خلوت دوتو

此节诗句描绘了一幅内外对比鲜明的画面。外面，是受骗的信徒们因“导师”的离去而陷入狂热的悲痛与哀求（“لابه و زاری”）。他们视他为精神支柱，他的缺席让他们感到迷失和绝望。

然而，在静修室（“خلوت”）内，这位奸诈的维齐尔（وزیر）正在上演一出完美的苦行戏码。他通过严苛的修行（“ریاضت”）使自己身体憔ें悴、弯曲如弓（“دوتو”），这既是为了让自己的骗局看起来更真实，也是在进一步操纵信徒们的情感。他越是显得虔诚受苦，信徒们就越是敬佩和依赖他。鲁米在此揭示了虚假灵性的一个核心特征：它常常通过外在的、戏剧化的苦行来博取他人的信任与崇拜，而其内在却充满了欺骗与权谋。

این بیت، اوج فریبکاری وزیر و سادگی مریدان را به تصویر می‌کشد. وزیر که برای تحکیم جایگاه دروغین خود به خلوت رفته، اکنون با تظاهر به ریاضت شدید، خود را در نظر مردم عارف‌تر و مقرب‌تر جلوه می‌دهد. تصویر «دوتو شدن» یا خمیدگی قامت، کنایه‌ای است از تحمل رنج‌های معنوی بسیار سنگین که جسم را فرسوده است. این صحنه‌سازی، حس ترحم و نیاز مریدان را برمی‌انگیزد و آنها را برای پذیرش خواسته‌های بعدی او آماده‌تر می‌کند.

مولانا در اینجا تضاد بین ظاهر و باطن را به نمایش می‌گذارد: از یک سو، «لابه و زاری» صادقانهٔ مردمی که در جستجوی حقیقت‌اند و از سوی دیگر، ریاکاری حساب‌شدهٔ راهنمایی که آنها را به سوی گمراهی می‌برد. این ریاضت، نه برای نزدیکی به خدا، بلکه ابزاری برای به دام انداختن خلق است.