M2:754 — چون بود آن بانگ غول آخر بگو / مال خواهم جاه خواهم و آب رو

در این بخش، مولانا دنیا و جاذبه‌های آن را به «غول» بیابان‌گردی تشبیه می‌کند که با صدایی آشنا مسافران را از مسیر اصلی منحرف کرده و به هلاکت می‌کشاند. ابیات پیشین توضیح می‌دهند که این غول، مسافر را به نام صدا می‌زند و او را به سوی خود می‌خواند، اما وقتی مسافر به آنجا می‌رسد، جز گرگ و شیر و تباهی عمر چیزی نمی‌یابد.

این بیت، نقطه‌ی اوج این تمثیل است. مولانا به صراحت می‌گوید که محتوای آن «بانگ غول» یا ندای فریبنده چیست. این صدا، چیزی جز بازتاب امیال و خواسته‌های نفسانی خود انسان نیست: طلب «مال»، «جاه» (مقام و قدرت) و «آبرو» (اعتبار و حیثیت اجتماعی). در واقع، غولِ بیرونی وجود ندارد؛ این خواسته‌های درونی ما هستند که همچون غول عمل کرده و ما را به بیراهه می‌کشانند. این وسوسه‌ها از درون خود ما برمی‌خیزند و ما را به سوی مقصدی خیالی و ویرانگر سوق می‌دهند. مولانا با این بیت، مبارزه با دشمن بیرونی را به یک مجاهدت درونی تبدیل می‌کند.