M3:4170 — گوید ای نخود چریدی در بهار / رنج مهمان تو شد نیکوش دار

在鲁米这个鹰嘴豆在锅中被煮沸的寓言里，这句诗是锅的主人（象征着神或灵性导师）对抱怨不休的鹰嘴豆说的话。

第一行“春天你曾在牧场吃草”回顾了鹰嘴豆轻松愉快的过往。那段时光如同无忧无虑的青春，充满了自然的恩典与成长。然而，那段安逸的日子并非最终目的，而是为了此刻的转化做准备——就像在花园里饮水，是为了承受火的烹煮。

第二行“如今苦难成了你的宾客，请好生款待”是这节寓言的核心教诲。鲁米将“苦难”（رنج）拟人化为一位“宾客”（مهمان）。在波斯文化中，款待宾客是神圣的责任，必须表现出极大的慷慨与尊重。因此，这句诗劝诫说，面对生命中的磨难，我们不应将其视为敌人或惩罚，而应视之为一位带来深刻礼物的访客。通过“好生款待”——即以耐心、坚韧和臣服之心去经受考验——灵魂才能被净化和提升，最终变得“美味”，能够与更高的生命（“与灵魂相融”）合一。这种忍耐并非消极承受，而是一种积极的、充满敬意的接纳，相信考验背后隐藏着神圣的智慧与慈悲。

در این داستان، خداوند یا همان حکمت ازلی، همچون آشپزی است که نخود (نماد انسان مؤمن) را در دیگ سختی‌ها و ابتلائات می‌جوشاند. نخود از این جوشش و رنج بی‌تابی می‌کند و می‌خواهد بگریزد. آشپز به او پاسخ می‌دهد که این رنج برای نابودی تو نیست، بلکه برای پخته شدن و رسیدن به کمال است.

این بیت مشخصاً به نخود یادآوری می‌کند که زندگی همواره سختی نبوده است. دورانی در «بهار» داشته‌ای که آزادانه در باغ «می‌چریدی» و از نعمت‌های طبیعت بهره‌مند بودی. آن دوران آسایش و لذت، سرمایه‌ای بود که برای امروز تو فراهم شد. اکنون که «رنج» به سراغت آمده، آن را دشمن مپندار، بلکه همچون «مهمان» با آن رفتار کن. در فرهنگ ایرانی-اسلامی، مهمان عزیز است و باید حرمتش را نگاه داشت. «نیکو داشتن» رنج یعنی پذیرش آن با رضایت و صبر، نه با شکایت و بی‌قراری.

مولانا با این تصویر زیبا، رنج را از یک نیروی متخاصم و بی‌معنا به یک پدیده‌ی موقت و هدفمند تبدیل می‌کند. همان‌طور که مهمان می‌آید و پس از مدتی می‌رود، رنج نیز گذراست. پذیرایی نیکو از این مهمان (یعنی تحمل صبورانه‌ی سختی) باعث می‌شود که او با خاطره‌ای خوش بازگردد و نزد «شاه» (خداوند) از میزبانی تو به نیکی یاد کند و این خود زمینه‌ساز پاداش‌های بزرگ‌تر معنوی خواهد شد.