阅读› 卷 3› 比喻信徒在苦难中的逃避和不耐，如同豌豆和其他食材在沸腾的锅中不安躁动，急于跳出来› 诗联 4179
M3:4179 — گر جدا از باغ آب و گل شدی / لقمه گشتی اندر احیا آمدی
M3:4179
释义 · به زبانِ تو — 你的语言 · AI
این بیت به نخود (نماد انسان سالک) میگوید که جدایی از دنیای مادی و جسمانی (باغ)، تو را به مرتبهای بالاتر میرساند و به تو حیاتی معنوی و جاودان میبخشد.
در این بخش از داستان «نخود در حال جوشیدن»، مولانا به نخود که نماد مؤمن در حال تحمل سختیهاست، دلداری میدهد. این بیت یک اصل مهم در عرفان را بیان میکند: رها کردن برای به دست آوردن.
«باغ آب و گل» استعارهای از دنیای مادی، جسم خاکی و تعلقات دنیوی است. نخود، زمانی که در این باغ بود، یک گیاه ساکن و محدود بود. با کنده شدن از این باغ، اگرچه ظاهراً از اصل خود جدا شده، اما وارد فرآیندی تحولآفرین میشود. این جدایی، شرط لازم برای رسیدن به کمال است.
تبدیل شدن به «لقمه»، اوج این تحول است. نخود دیگر یک گیاه بیجان نیست، بلکه غذایی میشود که به انسان نیرو و حیات میبخشد. با خورده شدن، او در وجود یک موجود برتر (انسان) جذب میشود و به بخشی از آگاهی و زندگی او تبدیل میگردد. به این ترتیب، نخود وارد مرتبه بالاتری از هستی میشود و به جمع «احیا» یا زندگان حقیقی میپیوندد. این مرگ ظاهری (جدا شدن از باغ و پخته شدن) در واقع عین زندگی است. مولانا این سیر صعودی را مسیری برای تکامل روح میداند که در آن، سالک با تحمل رنجها و رها کردن تعلقات، به حیاتی والاتر و معنوی دست مییابد.
- باغ آب و گل
- کنایه از دنیای مادی، کالبد جسمانی و تعلقات دنیوی.
- احیا
- جمع «حیّ» به معنی زندگان؛ در اینجا به معنای زندگان حقیقی و صاحبان حیات معنوی است.
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.