阅读 卷 6 国王的儿子们违背了父亲的所有忠告和劝诫,前往那个被禁止的城堡,因为“人对被禁止的事物总是贪婪的”。我们表现出了顺从,但你的恶习却不懂得购买顺从。他们因此陷入了灾难的深渊。他们的自责的灵魂对他们说:“难道没有警告者来过你们这里吗?”他们哭泣着,悔恨地说:“如果我们当初听从或明智,我们就不会成为地狱的居民了。” 诗联 3720

M6:3720 — صورت نعمت بود شاکر شود / صورت مهلت بود صابر شود

صورت نعمت بود شاکر شودصورت مهلت بود صابر شود
✦ 以中文呈现此诗联

M6:3720

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 摘自他的玛斯纳维讲座录音

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: اگر (درون آدمی) صورت نعمت باشد، شاکر می‌شود؛ و اگر صورت مهلت باشد، صابر می‌گردد. معنا: این بیت بیانگر آن است که کردار و حالت درونی انسان، پاسخی مستقیم به شکل‌ها و شرایطی است که از عالم غیب بر او پدیدار می‌شود.

شرح

مولانا، در این پاره‌های گهربار مثنوی، پرده از حقیقتی برمی‌دارد که بنیاد ادراک ما از جهان و کنش‌های ما در آن است: تعامل دیالکتیکی «صورت» و «بی‌صورتی». من بارها گفته‌ام که مولانا خود را در تنگنای تمثیل و مثال می‌بیند؛ او می‌گوید: «مثال‌های من هیچگاه به قد و قامت ممثول نیستند»، اما گریزی هم از آن نیست، چرا که بدون مثال، فهم حقایق متعالی دشوار می‌شود. اینجاست که او به سراغ «صورت» می‌رود تا نیت و اندیشه را در قالب عمل، و عطا و مهلت را در قالب واکنش‌های روحی بنشاند.

در بیت «صنع بی‌صورت بکارد صورتی / تن بروید با حواس و آلتی»، خداوند را به مثابه «صانع بی‌صورت» می‌بیند که «صورت‌ها» را می‌کارد. این «صورت‌ها» هم می‌توانند اندیشه‌ها و انگیزه‌های درونی باشند، هم شرایط و عطاهای بیرونی. بیت مورد بحث ما، «صورت نعمت بود شاکر شود / صورت مهلت بود صابر شود»، نمونه‌ای درخشان از این قاعده است. مولانا در اینجا به ما نشان می‌دهد که چگونه وقتی «صورت نعمت» در درون یا بیرون آدمی پدیدار می‌شود، نتیجه آن شکرگزاری است. و هنگامی که «صورت مهلت» — که اغلب به معنای رخصت یا فرصتی است که خداوند می‌دهد، و گاهی به معنای آزمون و تأخیر در اجابت — رخ می‌نماید، محصول آن صبر و استقامت است.

من قبلاً اشاره کرده‌ام که مولانا در به‌کارگیری واژه «صورت» دقت فیلسوفانهٔ دقیقی ندارد و گاهی آن را به مثابه علت و گاهی به مثابه معلول به‌کار می‌برد؛ اما این گشودگی و عدم تصلب، خود راه را برای فهم گسترده‌تر باز می‌کند. اینجا «صورت» می‌تواند هم نیت و انگیزه‌ای باشد که در باطن فرد می‌نشیند و او را به شکر یا صبر وامی‌دارد، هم حالتی بیرونی که او را به آن حال وامی‌دارد. نکتهٔ محوری این است که این کنش‌ها، یعنی شاکر شدن یا صابر شدن، صرفاً واکنش‌هایی مکانیکی نیستند، بلکه ریشه در آن «صورت بی‌صورت» الهی دارند که در هستی ما کاشته شده‌اند. این همان «وحی حق» است که از ما واکنش‌هایی متناسب با حق را برمی‌انگیزد. اینگونه است که مولانا به ما می‌آموزد، هیچ کنشی بی‌ریشه نیست و ریشهٔ عمیق‌ترین کنش‌های ما در غیب و بی‌صورتی نهفته است.

نکات کلیدی

  • کنش‌های انسان بازتابی از «صورت‌های» غیبی است که در او کاشته می‌شود.
  • اگر صورتی از نعمت پدیدار شود، پاسخ فطری آن شکرگزاری است.
  • در برابر صورتی از مهلت و آزمون، روح آدمی به صبر و استقامت گرایش می‌یابد.
  • مولانا «صورت» را هم به معنای نیت و انگیزه درونی به کار می‌برد و هم به معنای شرایط و عطای بیرونی.
  • رفتارهای ما ریشه‌هایی عمیق در عالم بی‌صورت دارند که به واسطهٔ صورت‌ها نمودار می‌شوند.

Sources: d6-s83 · 11:36 d6-s83 · 13:21 d6-s83 · 16:29

به زبانِ تو — 你的语言 · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.