阅读 卷 6 那人抵达埃及,夜间外出到街上寻找夜班和乞讨。宪兵抓住了他,在遭受了许多打击之后,他从宪兵那里实现了愿望。正如古兰经所说:“或许你们厌恶某事,而它对你们有益。”以及真主的话:“真主将在困苦之后带来宽裕。”还有圣人(愿主赐福他)的话:“束缚越紧,解脱越近。”所有古兰经和降示的经典都在阐释这一点。 诗联 4259

M6:4259 — هین ز رنج خاص مَسکل ز انتقام / رنج او کم بین ، ببین تو رنج عام

هین ز رنج خاص مَسکل ز انتقامرنج او کم بین ، ببین تو رنج عام
✦ 以中文呈现此诗联

M6:4259

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 摘自他的玛斯纳维讲座录音

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: برحذر باش، به خاطر رنج خواص از اجرای انتقام و عدالت دست مکش؛ رنج آنان را اندک شمار، و رنج مردمان عادی را در نظر گیر.

معنا: این بیت به حاکمان و متولیان امور هشدار می‌دهد که هنگام اجرای عدالت و تدبیر امور جامعه، باید رنج و آسایش عموم مردم را بر نارضایتی یا مصلحت گروه خاص و فرادست ترجیح دهند.

شرح

این بیت در میانهٔ داستانی عمیق در مثنوی می‌آید؛ داستان آن درویشِ گنج‌جو که در بغداد به خطا به جای دزد به دست عسس می‌افتد. مولانا، در خلال این داستان، به حاکمان و مجریان عدالت درسی بسیار مهم و جاودانه می‌دهد. من بی‌هیچ تردیدی این بیت را در ردیف نصایح حکومتی و اجتماعی مولانا می‌دانم.

مولانا صریحاً می‌گوید: «هین ز رنج خاص مسکل ز انتقام». یعنی بپرهیز از اینکه به خاطر رنج و ناراحتیِ خواص، دست از اجرای عدالت و مکافات بکشی. این «انتقام» در اینجا نه به معنای کینه شخصی، بلکه به معنای اجرای عدل و عقوبت لازم برای حفظ نظم و دفع شر است. فرض بر این است که اجرای عدالت ممکن است به مذاق گروهی از ذی‌نفوذان و خواص خوش نیاید، اما مولانا تأکید می‌کند که این رنجِ خواص را باید «کم بین»، ناچیز بشماری.

در مقابل، بر تو واجب است که «ببین تو رنج عام». درد و گرفتاری و ناامنی عامهٔ مردم را ببین و آن را معیار تصمیم‌گیری‌هایت قرار دهی. این آموزه بی‌واسطه یادآور نامهٔ تاریخی امام علی (ع) به مالک اشتر است که در آن نیز به صراحت توصیه شده که حاکم باید دغدغهٔ خاطر عموم را داشته باشد، حتی اگر خواص از او رویگردان شوند. متأسفانه، همان‌طور که بارها دیده‌ایم، حکومت‌های مستبد و حتی بسیاری از حکومت‌ها در طول تاریخ، دقیقاً عکس این عمل کرده‌اند: عامه را به رنج افکنده‌اند تا دل گروه اندکی از خواص، نزدیکان یا مریدان را راضی نگه دارند. مولانا این رویکرد را قویاً مردود می‌شمارد.

برای توضیح بیشتر این نکته، مولانا مثال «اصبع ملدوغ» یا انگشت گزیده شده را می‌آورد. می‌گوید: «اصبع ملدوغ بر در دفع شر / در تعدی و هلاک تن نگر». اگر انگشتی گزیده شود و زهر در آن سرایت کند، گاهی لازم است برای دفع شر و جلوگیری از هلاکت کل بدن، آن انگشت را برید یا شکافت تا زهر خارج شود. این تمثیل روشن، قاعده‌ای مهم را بیان می‌کند: گاهی لازم است جزء فدای کل شود. خاص باید فدای عام شود، نه کل ملت و جمعیت بزرگ فدای خوشی و منافع عده‌ای معدود. یک انگشت (خواص) نباید باعث هلاکت تمام پیکر (عامهٔ مردم) شود. اگر این رنج خاص را تحمل نکنی و به خاطرش از دفع شر دست برداری، زهر در تمام کالبد جامعه تعدی می‌کند و به هلاکت عمومی می‌انجامد.

پس، این بیت نه فقط یک نصیحت اخلاقی، بلکه دستورالعملی روشن در باب حکمرانی و اجرای عدالت است. مولانا از ما می‌خواهد که در هر تصمیم‌گیری، دامنهٔ اثرات آن را بر عامهٔ مردم بسنجیم و مصلحت و آسایش اکثریت را بر رنج و نارضایتی اقلیت مرفه و قدرتمند ترجیح دهیم. این، بی‌تردید، یکی از بنیادهای سلامت جامعه و بقای هر نظام عادلانه است.

نکات کلیدی

  • عدالت و اجرای قانون باید مصلحت و رنج عامهٔ مردم را بر رنج و نارضایتی خواص ترجیح دهد.
  • حکومت‌های عادل، رنج اقلیت ذی‌نفوذ را ناچیز شمرده و به درد اکثریت توجه می‌کنند.
  • مصلحت کلیت جامعه (عام) بر منافع گروهی خاص (خاص) برتری دارد و گاهی مستلزم فداکاری است.
  • این بیت نقدی است بر رویکرد حکومت‌های مستبد که خواص را بر عامه ترجیح می‌دهند.
  • مولانا در این بیت اصول حکومتی امام علی (ع) در نامه به مالک اشتر را بازتاب می‌دهد.
  • صدمه به یک جزء (خاص) برای نجات کل پیکر جامعه (عام) گاهی ضروری است.

Sources: d6-s95 · 01:41:45 d6-s95 · 01:47:00 d6-s95 · 01:48:30 d6-s95 · 01:50:15

به زبانِ تو — 你的语言 · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.