بخش ۱۲۳ - حکایت آن زاهد کی در سال قحط شاد و خندان بود با مفلسی و بسیاری عیان و خلق می‌مردند از گرسنگی گفتندش چه هنگام شادیست کی هنگام صد تعزیت است گفت مرا باری نیست

有一个禁食者在饥荒之年，尽管贫困潦倒，却依然欢声笑语，而人们却因饥饿而濒临死亡。有人问他：“现在是哀悼的时候，你为何如此高兴？”他说：“我没有任何负担。”