بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و نوحه کند نمازش باطل شود جواب گفت کی نام آن آب دیده است تا آن گرینده چه دیده است اگر شوق خدا دیده است و می‌گرید یا پشیمانی گناهی نمازش تباه نشود بلک کمال گیرد کی لا صلوة الا بحضور القلب و اگر او رنجوری تن یا فراق فرزند دیده است نمازش تباه شود کی اصل نماز ترک تن است و ترک فرزند ابراهیم‌وار کی فرزند را قربان می‌کرد از بهر تکمیل نماز و تن را به آتش نمرود می‌سپرد و امر آمد مصطفی را علیه‌السلام بدین خصال کی فاتبع ملة ابراهیم لقد کانت لکم اسوة حسنة فی‌ابراهیم

一人问一位贤者，一位圣者：“如果在礼拜中有人大声哭泣，发出呻吟和哀嚎，他的礼拜是否无效？”他回答说：“那水是泪水，至于那个哭泣者看到了什么，如果他看到了对真主的渴望而哭泣，或者为罪过忏悔，他的礼拜就不会失效，反而会变得更完美，因为‘礼拜非心在则不成立’。如果他看到了身体的疾病或与孩子的离别而哭泣，他的礼拜就会失效，因为礼拜的本质是舍弃身体和像易卜拉欣那样舍弃孩子，为了完善礼拜而牺牲孩子，并将身体献给尼姆鲁德的火。穆斯塔法（愿主福安之）被命令具备这些品质：‘所以你当遵从易卜拉欣的宗教’，‘易卜拉欣确是你们的佳模’。”