ديوان شمس غزل ١٢٣٠ بيت ٧ → السابق

ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۲۳۰

  1. اندر چمن عشقت شمس الحق تبریزی صد گلشن و گل گردد یک خار به آمیزش

G1230:7

بلغتك

لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:

شرح هذا البيت

لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:

الغزل الكامل ↗

  1. 1 جانم به چه آرامد ای یار به آمیزش·صحت به چه دریابد بیمار به آمیزش
  2. 2 هر چند به بر گیری او را نبود سیری·دانی به چه بنشیند این بار به آمیزش
  3. 3 آن تشنه ده روزه کی به شود از کوزه·الا که کند آبش خوش خوار به آمیزش
  4. 4 در وصل تو می‌جوید وز شرم نمی‌گوید·کامسال طرب خواهد چون پار به آمیزش
  5. 5 کاری که کند بنده تقدیر زند خنده·کای خفته بجو آخر این کار به آمیزش
  6. 6 زیرا که به آمیزش یک خشت شود قصری·زیرا که شود جامه یک تار به آمیزش
  7. 7 اندر چمن عشقت شمس الحق تبریزی·صد گلشن و گل گردد یک خار به آمیزش

ganjoor: sh1230 · public domain