ديوان شمس› غزل ٢٨٢٧› بيت ٥ → السابق · التالي ←
ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۸۲۷
- می لعل رمضانی ز قدحهای نهانی که به هر جات بگیرد تو ندانی که کجایی
G2827:5
بلغتك
لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرح هذا البيت
لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:
الغزل الكامل ↗
- 1 بده ای دوست شرابی که خدایی است خدایی·نه در او رنج خماری نه در او خوف جدایی
- 2 چو دهان نیست مکانش همه اجزاش دهانش·ز زمین نیست نباتش که سمایی است سمایی
- 3 ببرد بو خبر آن کس که بود جان مقدس·نبود مرده که کرکس کندش مرده ربایی
- 4 به دل طور درآید ز حجر نور برآید·چو شود موسی عمران ارنی گو به سقایی
- 5 می لعل رمضانی ز قدحهای نهانی·که به هر جات بگیرد تو ندانی که کجایی
- 6 رمضان خسته خود را و دهان بسته خود را·تو مپندار کز آن می نکند روح فزایی
ganjoor: sh2827 · public domain