ديوان شمس غزل ٩٧٩ بيت ٢ → السابق · التالي ←

ديوان شمس · غزل شمارهٔ ۹۷۹

  1. شاهدانی که در جهان سمرند کس از ایشان دگر نیارد یاد

G979:2

بلغتك

لا توجد ترجمة بلغتك بعد — يتم إنشاؤها للغزل بأكمله مرة واحدة:

شرح هذا البيت

لم يُكتب بعد — قراءة متعمقة لهذا البيت في سياق غزله:

الغزل الكامل ↗

  1. 1 شاهدی بین که در زمانه بزاد·بت و بتخانه را به باد بداد
  2. 2 شاهدانی که در جهان سمرند·کس از ایشان دگر نیارد یاد
  3. 3 از رخ ماه او چو ابر گشود·هفت گردون ز همدگر بگشاد
  4. 4 همچو مهتاب شاخ شاخ آن نور·سوی هر روزنی درون افتاد
  5. 5 تابشش چون بتافت بیشترک·جان‌ها را بخورد از بنیاد
  6. 6 جان‌ها ذره ذره رقصان گشت·پیش خورشید جان‌ها دلشاد
  7. 7 همچو پرواز شمس تبریزی·جمله پران که هر چه بادا باد

ganjoor: sh979 · public domain