M1:1222 — گفت بر گو تا کدامست آن هنر / گفت من آنگه که باشم اوج بَر

This couplet is part of a larger narrative where various birds are presenting their unique skills to King Solomon. The hoopoe, known for its wisdom and special abilities in Sufi literature (most famously in Attar's Conference of the Birds), is showcasing its particular gift. Solomon, as a prophet-king who could understand the language of animals, is asking each creature to justify its place and utility. The hoopoe's response, begun in this beyt and completed in the next, highlights its extraordinary vision, which allows it to detect hidden water sources from high in the sky. This ability is not merely a natural phenomenon but often interpreted symbolically as insight into hidden truths or the unseen world, a common theme in Sufism where outward appearances often conceal deeper realities.

این بیت لحظهٔ آغاز معرفی هدهد در بارگاه سلیمان است. در این داستان، هر یک از مرغان برای نشان دادن ارزش خود، هنری را به سلیمان عرضه می‌کنند. سلیمان، پادشاهی که زبان حیوانات را می‌داند، از هدهد می‌پرسد که توانایی خاص او چیست.

پاسخ هدهد بسیار هوشمندانه است. او نمی‌گوید «من می‌توانم آب را در زیر زمین ببینم»، بلکه می‌گوید هنر من زمانی پدیدار می‌شود که «در اوج باشم». این مقدمه، هم به معنای واقعی (پرواز در ارتفاعات) و هم به معنای عرفانی است. «اوج» در ادبیات عرفانی، نماد تعالی، رهایی از تعلقات مادی و نزدیکی به حق است. هدهد با این کلام، ادعای خود را به یک مقام و حال معنوی گره می‌زند. او می‌گوید توانایی خارق‌العاده‌اش، محصول یک دیدگاه برتر و متعالی است، نه صرفاً یک ویژگی فیزیکی.

این بیت زمینه را برای ابیات بعدی آماده می‌کند که در آن هدهد توضیح می‌دهد که از آن «اوج»، با «چشم یقین»، می‌تواند آب را در اعماق زمین ببیند. بنابراین، این بیت نقطهٔ اتصال میان پرسش پادشاه و ادعای بزرگ هدهد است و بر اهمیت «جایگاه» و «دیدگاه» در کسب معرفت تأکید می‌کند.