M1:2748 — خاص و عامه از سلیمان تا بمور / زنده گشته چون جهان از نفخ صور

این بیت، عظمت و تأثیر معنوی دربار خلیفه را با یکی از بزرگترین مفاهیم دینی، یعنی رستاخیز، مقایسه می‌کند. مولانا برای نشان دادن گستردگی این تأثیر، از تصویر «سلیمان تا مور» استفاده می‌کند که کنایه از فراگیری و شمول همهٔ موجودات، از قدرتمندترین تا ضعیف‌ترین، است. همان‌طور که با دمیدن در صورِ اسرافیل در روز قیامت، همهٔ مردگان دوباره زنده می‌شوند، در این بارگاه نیز هر کس با هر نیازی که وارد می‌شد، روحی تازه می‌یافت و حاجتش برآورده می‌شد.

این تشبیه، صرفاً به بخشش مادی اشاره ندارد، بلکه به یک احیای روحی و معنوی دلالت می‌کند. در ابیات قبل، این درگاه به خورشید و باران تشبیه شده که بی‌دریغ بر همه، خوب و بد، می‌تابند و می‌بارند. این بیت آن تصویر را به اوج می‌رساند و می‌گوید این فیض و بخشش چنان قدرتمند است که گویی مردگان را زنده می‌کند و به همگان حیاتی نو می‌بخشد. این درگاه، نمادی از درگاه حق و تجلی رحمت بی‌کران الهی است که همه را در بر می‌گیرد.