M1:819 — باز آمد کای محمّد عفو کن / ای ترا الطاف و علمِ مِن لَدُن

Ovaj stih prikazuje trenutak pokajanja. Čovjek koji se podsmjehivao imenu Poslanika Muhammeda (a.s.) doživio je trenutačnu božansku kaznu – usta su mu se iskrivila. Njegova reakcija nije poricanje, već hitan povratak i molba za oprost. Njegov vapaj nije upućen samo čovjeku, već duhovnom autoritetu za kojeg sada priznaje da posjeduje dvije ključne osobine: blagost (الطاف, altāf) i znanje od Boga darovano (علمِ مِن لَدُن, ‘ilm-i min ladun).

Ovo priznanje je ključno. Rugalac sada shvata da Poslanikova moć ne proizlazi iz njega samog, već izravno od Boga. Izraz ‘ilm-i min ladun je kur'anski termin koji označava najvišu vrstu znanja, ono koje se ne stječe učenjem, već božanskim nadahnućem. Time što mu pripisuje ovo znanje, čovjek potvrđuje Poslanikovu iznimnu duhovnu vezu.

U širem kontekstu Mesnevije, ova priča služi kao upozorenje protiv nepoštovanja prema svetome. Kazna nije samo osveta, već sredstvo buđenja. Iskrivljena usta postaju fizički znak duhovne iskrivljenosti, a bol postaje put ka spoznaji i pokajanju. Rumi pokazuje da je vrata oprosta uvijek otvorena onome tko iskreno prizna svoju grešku.

این بیت لحظه‌ی پشیمانی و توبه‌ی مردی را به تصویر می‌کشد که نام پیامبر اسلام را به تمسخر بر زبان آورده و فوراً مجازات شده است. او که تا لحظاتی پیش از سر جهل و غرور، پاکان را استهزا می‌کرد، اکنون با صورتی کج‌شده و دلی شکسته، به همان کسی پناه می‌آورد که مسخره‌اش کرده بود.

نکته‌ی کلیدی در این بیت، تغییر نگاه آن مرد است. او دیگر پیامبر را فردی عادی نمی‌بیند، بلکه او را صاحب دو ویژگی برجسته می‌خواند: «الطاف» (جمع لطف، به معنای مهربانی‌ها و عنایت‌های ویژه) و «علمِ مِن لَدُن» (دانش مستقیم و بی‌واسطه از نزد خداوند). این اعتراف، صرفاً یک تملق برای رهایی از مشکل نیست؛ بلکه نشان‌دهنده‌ی درک ناگهانی او از حقیقت معنوی پیامبر است. او فهمیده که با یک انسان معمولی طرف نیست، بلکه با مظهری از رحمت و علم الهی روبروست.

مولانا با این داستان نشان می‌دهد که چگونه یک بلا و رنج ظاهری می‌تواند حجاب غفلت را کنار بزند و فرد را به سوی حقیقت بیدار کند. این بیت، نقطه‌ی عطف داستان است که در آن، تمسخر به زاری، و انکار به اقرار تبدیل می‌شود و راه را برای بخشایش و رحمت الهی باز می‌کند.