M1:870 — خاکْ قارون را چو فرمان در رسید / با زر و تختش به قعرِ خود کشید

Ovaj stih se poziva na poznatu kur'ansku priču o Karunu (biblijskom Korahu), čovjeku neizmjernog bogatstva koji se uzoholio i odbio da prizna da je njegovo bogatstvo dar od Boga. Kao kazna, Bog je naredio zemlji da se otvori i proguta ga zajedno sa svom njegovom imovinom.

Rumi koristi ovaj primjer kao dio šireg argumenta: elementi prirode – vatra, voda, zemlja, zrak – nisu slijepi. Oni prepoznaju i pokoravaju se Božijoj volji. Kao što vatra nije naudila Ibrahimu (Abrahamu) i kao što je more razdvojilo vode za Musaa (Mojsija), tako je i zemlja djelovala kao izvršitelj božanske pravde protiv Karuna. Stih naglašava da materijalni svijet nije autonoman; on je u potpunosti podređen duhovnom poretku i reaguje na Božije zapovijesti, štiteći Njegove miljenike i kažnjavajući Njegove neprijatelje.