Leer› Libro 2› El gobernador ordena a un hombre: 'Arranca este arbusto de espinas que has plantado en el camino'› Verso 1234
M2:1234 — گفت روزی حاکمش ای وعده کژ / پیش آ در کار ما واپس مغژ
M2:1234
Significado · به زبانِ تو — Tu idioma · AI
El gobernante le ordena al hombre que deje de dar excusas y de posponer su deber, y que se enfrente a la tarea de inmediato.
Este verso es el punto de inflexión en la parábola del espino. Un hombre ha plantado un arbusto espinoso en medio de un camino público, hiriendo a los viajeros. A pesar de las quejas, pospone continuamente el arrancarlo, diciendo siempre «mañana».
Aquí, la autoridad (el ḥākim o juez) interviene con una orden directa y enérgica. Lo llama «promesa torcida» (waʿda-ye kaž), una personificación de su falta de fiabilidad. La orden es doble: «avanza» (pīš ā), es decir, enfréntate a tu responsabilidad, y «no te arrastres hacia atrás» (wāpas maġaž), una expresión arcaica que significa dejar de retroceder o evadir el deber.
En el contexto sufí de Rumi, esta historia es una alegoría de la lucha contra el alma inferior (nafs). El espino representa un mal hábito, un defecto de carácter o un pecado. El hombre es el individuo que sabe que debe corregirlo, pero lo pospone. El juez representa la Razón, la conciencia espiritual o la guía divina que exige acción inmediata. El mensaje es claro: cuanto más se retrasa la reforma espiritual, más arraigado y poderoso se vuelve el mal hábito, y más débil y viejo se vuelve uno para combatirlo, como explican los versos siguientes.
- وعده کژ
- Literalmente, «promesa torcida» o «promesa falsa». Una interpelación directa a alguien que no cumple su palabra.
- واپس مغژ
- Un imperativo arcaico que significa «no te arrastres hacia atrás» o «no retrocedas». Se usa para ordenar a alguien que deje de evadir una tarea.
حاکم با قاطعیت به مردی که امروز و فردا میکرد، دستور میدهد که دیگر بهانهتراشی را کنار بگذارد و فوراً بوتهی خار را از سر راه مردم برکند.
این بیت لحظهی اوجگیری داستان مردی است که بوتهی خاری در راه مردم کاشته و با وجود شکایتها، کندن آن را مدام به آینده موکول میکند. در اینجا، حاکم که نماد عقل، وجدان یا راهنمای روحانی است، دیگر وعدههای پوچ مرد را تحمل نمیکند و با لحنی تند و قاطع به او فرمان میدهد.
عبارت «ای وعده کژ» (ای کسی که وعدهات کج و نادرست است) سرزنش مستقیمی است به عادتِ به تعویق انداختن. فرمان «پیش آ در کار ما» یعنی به وظیفهات عمل کن و «واپس مغژ» (به عقب مخز یا سستی نکن) تأکیدی است بر اینکه زمان سهلانگاری به پایان رسیده است.
مولانا از این داستان ساده، یک تمثیل عمیق برای اصلاح نفس میسازد. بوتهی خار، نماد هر خصلت ناپسند یا عادت بدی در وجود انسان است. هر روز که اصلاح آن را به فردا میاندازیم، آن عادت در وجود ما ریشهدارتر و قویتر میشود، در حالی که ما خود پیرتر و ضعیفتر میشویم و ارادهمان برای تغییر کاهش مییابد. بنابراین، فرمان حاکم، در واقع صدای درونی عقل است که انسان را به اقدام فوری برای خودسازی و ترک عادتهای ویرانگر فرا میخواند، پیش از آنکه دیر شود.
- وعده کژ
- وعدهی دروغ، پیمان نادرست، بدقول
- پیش آ
- جلو بیا، اقدام کن
- واپس مغژ
- به عقب مخز، سستی نکن، تعلل مورز
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.