M2:1236 — تو که می‌گویی که فردا این بدان / که به هر روزی که می‌آید زمان

Este pareado es el punto de inflexión en el diálogo entre el gobernador y el hombre que plantó un espino en medio del camino. El hombre ha estado posponiendo la tarea de arrancarlo, diciendo siempre «mañana» (fardā). El gobernador le advierte aquí que su lógica es errónea.

El verso funciona como una premisa que se completa en los versos siguientes (M2:1237-1240). Rumi interrumpe la frase a propósito para crear suspense y enfatizar la consecuencia inevitable del paso del tiempo: con cada día que pasa, el espino (que representa un mal hábito o un vicio) se hace más fuerte y joven, mientras que la persona que debe arrancarlo (el «arrancador», khār-kan) se vuelve más vieja, débil y desvalida. La procrastinación no solo retrasa la solución, sino que activamente fortalece el problema y debilita a quien debe resolverlo.

En el contexto sufí, esta parábola es una alegoría de la lucha del alma contra el ego (nafs) y los malos rasgos de carácter (khūy-e bad). Posponer el arrepentimiento y la autodisciplina es una trampa peligrosa, porque el vicio echa raíces más profundas con el tiempo, mientras que nuestra voluntad y nuestra fuerza vital disminuyen con la edad. La advertencia es urgente: la transformación espiritual debe acometerse ahora, antes de que la tarea se vuelva imposible.

این بیت بخشی از گفتگوی یک حاکم با مردی است که بوته خاری در راه مردم کاشته و کندن آن را مدام به فردا موکول می‌کند. حاکم به او هشدار می‌دهد که این «فردا گفتن» یک دام بزرگ است.

مولانا با این بیت، یک اصل روانشناختی و معنوی مهم را بیان می‌کند: هر روز که می‌گذرد، دو اتفاق همزمان رخ می‌دهد. از یک سو، آن «خاربن» که نماد یک عادت بد، یک گناه یا یک وظیفه‌ی انجام‌نشده است، ریشه‌دارتر، قوی‌تر و تنومندتر می‌شود. از سوی دیگر، فردی که باید آن را از ریشه برکند (یعنی خود ما)، پیرتر، ضعیف‌تر و ناتوان‌تر می‌گردد. بنابراین، به تعویق انداختن کار فقط شرایط را بدتر می‌کند.

در نگاه عرفانی، این «خاربن» همان نفس اماره و خوهای زشت انسان است. هرچه انسان در اصلاح و تهذیب نفس امروز و فردا کند، این خوهای بد در وجودش مستحکم‌تر می‌شوند و کندنشان در پیری و سستی ناممکن یا بسیار دشوار خواهد بود. پیام اصلی بیت، ضرورت اقدام فوری و غنیمت شمردن «امروز» برای اصلاح خود است.