Leer› Libro 2› El gobernador ordena a un hombre: 'Arranca este arbusto de espinas que has plantado en el camino'› Verso 1239
M2:1239 — خاربن هر روز و هر دم سبز و تر / خارکن هر روز زار و خشک تر
M2:1239
Significado · به زبانِ تو — Tu idioma · AI
Este verso contrasta dos trayectorias opuestas: mientras el problema (el espino) se fortalece con el tiempo, la persona que debe resolverlo (el que lo arranca) se debilita.
Este dístico es el corazón de la advertencia del gobernador al hombre que pospone arrancar un espino que plantó en medio del camino. Rumi utiliza una imagen agrícola muy potente para ilustrar una verdad psicológica y espiritual universal: la procrastinación ante nuestros defectos.
El «espino» (خاربن) simboliza cualquier mal hábito, rasgo de carácter negativo o pecado. Con cada día que pasa —«a cada instante»—, no solo crece, sino que se vuelve «más verde y lozano» (سبز و تر). Se arraiga más profundamente, se fortalece y se vuelve más vital. Es un problema que se alimenta del tiempo.
Por el contrario, el «que lo arranca» (خارکن), que representa a la persona que debe corregir su propio defecto, sigue la trayectoria opuesta. Con el paso del tiempo, se vuelve «más mísero y seco» (زار و خشک تر). Su voluntad se debilita, su energía disminuye y su capacidad para enfrentar el problema se reduce. La tarea que era difícil ayer se vuelve hercúlea mañana. Rumi está advirtiendo que el momento de actuar contra nuestras propias faltas es ahora, porque la demora juega en nuestra contra, fortaleciendo el vicio mientras nos debilita a nosotros.
- زار
- Mísero, afligido, lamentable. Describe un estado de debilidad y miseria.
- خارکن
- Literalmente, 'arrancador de espinas'. La persona cuya tarea es quitar el espino.
- خاربن
- Espino, zarzal, arbusto espinoso. En la alegoría, representa un mal hábito o un defecto de carácter.
این بیت تضاد میان نیروی فزایندهٔ یک عادت بد و توانایی کاهندهٔ انسان برای ریشهکن کردن آن را نشان میدهد: هر چه بیشتر در انجام کاری نیک تعلل کنی، آن کار سختتر و تو ضعیفتر میشوی.
این بیت در میانهٔ حکایت مردی است که بوته خاری در راه مردم کاشته و به تذکر حاکم برای کندن آن بیتوجهی میکند و مدام امروز و فردا میکند. حاکم به او هشدار میدهد که با گذشت زمان، این تأخیر به ضرر خود او تمام میشود.
مولانا در اینجا یک تصویر بسیار زنده و قدرتمند میسازد: بوتهٔ خار (نماد هر خصلت ناپسند یا گناهی که در وجود انسان ریشه میدواند) هر روز «سبز و تر» میشود، یعنی قویتر، شادابتر و ریشهدارتر میگردد. در مقابل، «خارکن» (یعنی خود آن شخص که باید با نفس خود مبارزه کند) هر روز «زار و خشکتر» میشود؛ یعنی با بالا رفتن سن و تحلیل رفتن قوا، ضعیفتر، ناتوانتر و بیانگیزهتر میشود.
پیام اصلی این است که مبارزه با نفس و اصلاح عادات بد، کاری است که نباید به آینده موکول شود. هر روز که میگذرد، آن خصلت منفی در وجود ما نیرومندتر شده و اراده و توان ما برای مقابله با آن کمتر میشود. این بیت در واقع دعوتی است به اقدام فوری برای خودسازی، پیش از آنکه «خاربنِ» عادات زشت، چنان قوی شود که دیگر نتوان آن را از ریشه درآورد.
- خاربن
- بوتهٔ خار
- تر
- در اینجا به معنی باطراوت، شاداب، سرسبز
- خارکن
- کسی که خار را از زمین میکند، ریشهکن کنندهٔ خار
- زار
- ضعیف، ناتوان، رنجور
- خشکتر
- در اینجا کنایه از پیرتر، بیطراوتتر، ضعیفتر
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.