M2:1246 — یا به گلبن وصل کن این خار را / وصل کن با نار نور یار را

En el contexto de la historia, Rumi ha estado comparando un mal hábito con un espino (خار) que crece más fuerte cada día, mientras que la persona envejece y se debilita. El verso anterior (M2:1245) proponía una solución heroica: arrancar el espino por la fuerza, como ʿAlī arrancó las puertas de la fortaleza de Khaybar.

Este verso ofrece una alternativa más sutil, basada en la alquimia espiritual en lugar de la confrontación directa. La primera opción, «une esta espina a un rosal» (گلبن, golbon), es una metáfora de la transformación. Un espino injertado en un rosal puede llegar a dar rosas. Del mismo modo, un rasgo negativo del carácter, cuando se pone al servicio de un propósito noble o se conecta con una compañía espiritualmente elevada, puede ser transmutado en una virtud.

La segunda mitad del verso aclara la dinámica interna de esta transformación: «une a tu fuego la luz del Amigo». El «fuego» (نار, nār) aquí representa la energía destructiva y egocéntrica del mal hábito, asociada con el Infierno y la naturaleza inferior (nafs). La «luz del Amigo» (نور یار, nur-e yār) es la gracia, la sabiduría y la presencia divina que se encuentra en un guía espiritual o en la conexión con Dios. Al unir ambos, la luz divina no destruye la energía, sino que la consume y la convierte, como se explica en los versos siguientes, haciendo que el fuego se transforme en un jardín de rosas.

در ادامهٔ داستان مردی که بوتهٔ خاری در راه مردم کاشته بود، مولانا پس از آنکه راه حل «کندن و ریشه‌کن کردن» خوهای بد را مطرح می‌کند (همچون علی که درِ خیبر را کَند)، در این بیت راهی لطیف‌تر و عمیق‌تر را پیشنهاد می‌دهد: راه «تبدیل» به جای «تخریب».

به جای آنکه بوتهٔ خارِ نفس را با خشونت ریشه‌کن کنی، می‌توانی آن را به «گلبن»، یعنی بوتهٔ گل سرخ، پیوند بزنی. در عالم باغبانی، پیوند زدن یک شاخهٔ ضعیف به درختی قوی، باعث می‌شود آن شاخه از ریشهٔ قوی تغذیه کند و میوه‌ای مرغوب بدهد. در اینجا نیز، پیوند زدن «خار» وجود به «گل» معنویت، یعنی اتصال به یک انسان کامل یا یک منبع نورانی، می‌تواند ماهیت آن خار را دگرگون کند و آن را به گل تبدیل نماید.

مصرع دوم همین معنا را با استعاره‌ای دیگر بیان می‌کند. «نار» (آتش) نماد نفس سرکش، خشم، شهوت و دیگر صفات ویرانگر انسانی است. «نور یار» نیز همان جلوهٔ الهی و معنوی است. مولانا می‌گوید اگر این آتش ویرانگر را به نور معشوق وصل کنی، آن نور بر آتش غلبه کرده و آن را مهار می‌کند، همان‌طور که در بیت بعدی می‌گوید: «تا که نور او کُشد نار تو را». این راه حل، مبارزه با نفس از طریق عشق و جذبهٔ معنوی است، نه صرفاً از راه ریاضت و سرکوب.