M2:1245 — یا تبر بر گیر و مردانه بزن / تو علی‌وار این در خیبر بکن

이 시구는 길 한가운데 가시나무를 심어놓고 뽑기를 미루는 한 남자에 대한 이야기의 정점입니다. 루미는 이 가시나무를 우리 각자의 내면에 있는 나쁜 습관이나 파괴적인 성품(خوی بد)에 비유합니다. 시간이 갈수록 가시나무는 더욱 강하게 뿌리내리고, 그것을 뽑아야 할 사람은 점점 늙고 약해집니다. 미루는 것은 문제를 키울 뿐입니다.

루미는 두 가지 강력한 이미지를 통해 즉각적인 행동을 촉구합니다. 첫째는 '사내답게 도끼를 드는 것'으로, 이는 자신의 결점을 변명 없이 정면으로 마주하고 제거하려는 용기 있는 결단을 의미합니다. 둘째는 예언자 무함마드의 사촌이자 사위인 이맘 알리의 전설적인 행위를 인용한 것입니다. 알리는 카이바르 전투에서 홀로 거대한 성문을 뽑아내어 방패로 사용했다고 전해집니다. 이처럼 루미는 우리 내면의 뿌리 깊은 악습을 제거하는 일이 '카이바르의 문'을 뽑아내는 것과 같은 영웅적인 힘과 영적 결단이 필요한 일임을 강조합니다. 이는 단순한 자기계발이 아니라, 신적인 힘을 빌려 자신의 가장 큰 장애물을 극복하는 성스러운 투쟁입니다.

En la historia, un hombre pospone arrancar un espino que plantó en el camino. Rumi utiliza esta negligencia como una alegoría de la procrastinación en la lucha contra nuestros propios defectos de carácter (خوی بد, khuy-e bad). El espino (el mal hábito) se fortalece cada día, mientras que la persona (el «arrancador de espinas») envejece y se debilita.

Este verso es el clímax de la exhortación. La lucha contra el yo inferior no es una tarea para débiles; requiere una acción «viril» (mardāne), es decir, valiente y decidida. Rumi invoca una de las imágenes más poderosas del heroísmo islámico: la conquista de la fortaleza de Khaybar por el Imán ʿAlī. Según la tradición, ʿAlī arrancó la pesadísima puerta de la fortaleza con sus propias manos, usándola como escudo.

Al comparar el acto de erradicar un mal hábito con arrancar la puerta de Khaybar, Rumi eleva la lucha espiritual interior al nivel de una hazaña épica. El mensaje es claro: tus defectos son tu propia fortaleza enemiga. No negocies con ellos ni los pospongas. Reúne tu fuerza espiritual y derríbalos con un golpe heroico y definitivo.

مولانا در این بیت، تمثیل «خاربن» (بوتهٔ خار) را که نماد «خوی بد» است، به اوج خود می‌رساند. او به خواننده هشدار می‌دهد که زمان به نفع تو نیست؛ هر روز که می‌گذرد، آن عادت ناپسند در وجودت ریشه‌دارتر و قوی‌تر می‌شود و تو پیرتر و ضعیف‌تر می‌شوی. پس دیگر جای تعلل و امروز و فردا کردن نیست.

راهکار مولانا، یک اقدام قاطع و شجاعانه است. او این مبارزهٔ درونی را به یکی از بزرگ‌ترین حماسه‌های تاریخ اسلام تشبیه می‌کند: فتح قلعهٔ خیبر به دست امام علی (ع). کندن درِ سنگین و عظیم خیبر، نماد یک عمل خارق‌العاده است که تنها با نیروی ایمان و اراده‌ای پولادین ممکن شد. مولانا می‌گوید مبارزه با نفس و ریشه‌کن کردن یک خوی زشت، کمتر از فتح خیبر نیست. همان‌طور که علی (ع) با عزمی راسخ آن مانع بزرگ را از سر راه برداشت، تو نیز باید «علی‌وار» به جنگ این دشمن درونی بروی و با یک ضربهٔ «مردانه»، آن را برای همیشه از جا برکنی. این تشبیه، به این مبارزهٔ اخلاقی، شکوه و عظمتی معنوی می‌بخشد و سالک را به اقدامی فوری و قدرتمند ترغیب می‌کند.