Leer› Libro 2› El gobernador ordena a un hombre: 'Arranca este arbusto de espinas que has plantado en el camino'› Verso 1269
M2:1269 — تا نمردست این چراغ با گهر / هین فتیلش ساز و روغن زودتر
M2:1269
Significado · به زبانِ تو — Tu idioma · AI
Aprovecha la vida que aún te queda para realizar acciones espirituales valiosas antes de que sea demasiado tarde y la oportunidad se pierda para siempre.
Este verso utiliza la metáfora de una lámpara a punto de apagarse para representar la vida humana, que es preciosa («de esencia») pero fugaz. La historia circundante, sobre un hombre que debe arrancar un espino que él mismo plantó, trata sobre la urgencia de corregir nuestros malos hábitos y negligencias espirituales antes de que se arraiguen demasiado y el tiempo se agote.
La «lámpara» es la vida o el espíritu, un regalo valioso que aún posee una chispa. «Preparar su mecha y su aceite» es una llamada a la acción inmediata: nutrir el espíritu con buenas obras, devoción y autodisciplina. El aceite simboliza el alimento espiritual y la mecha, la disposición y el esfuerzo necesarios para que la luz de la conciencia brille. Rumi advierte contra la procrastinación, enfatizando que la oportunidad para el crecimiento espiritual es finita. No es un consejo abstracto, sino una instrucción práctica dentro de la narrativa: así como el espino debe ser arrancado ahora, la lámpara del alma debe ser atendida ahora, antes de que la muerte la extinga.
- با گهر
- Literalmente 'con joya' o 'con perla'. Se usa aquí para describir la lámpara como algo precioso, valioso, de gran esencia y sustancia.
- هین
- Una interjección arcaica que expresa urgencia y sirve para llamar la atención. Equivale a '¡atención!', '¡escucha!' o '¡vamos!'
- فتیل
- La mecha de una lámpara o vela. En este contexto, simboliza la preparación y el esfuerzo necesarios para mantener viva la luz espiritual.
پیش از آنکه چراغ عمرت خاموش شود، با اعمال نیک و توبه، آن را برای روشنایی ابدی آماده کن.
این بیت در میانهٔ داستانی تمثیلی قرار دارد که در آن، مردی از کندن بوتهٔ خاری که بر سر راه کاشته، امروز و فردا میکند. مولانا این داستان را به کل زندگی انسان تعمیم میدهد و به خواننده هشدار میدهد که فرصت اصلاح و خودسازی محدود است.
چراغ در اینجا استعارهای از «عمر» یا «وجود» انسان است که «با گهر» (ارزشمند) توصیف شده، زیرا حامل استعداد و توانایی رسیدن به کمال است. اما این چراغ برای روشن ماندن به دو چیز نیاز دارد: «فتیله» و «روغن». فتیله را میتوان نماد جسم و آمادگی بیرونی دانست و روغن را نماد ایمان، معرفت، و اعمال صالحی که سوخت و انرژی معنوی لازم برای روشنایی روح را فراهم میکنند.
پیام اصلی بیت، ضرورت اقدام فوری است. مولانا با کلمهٔ «هین» (بشتاب، آگاه باش) بر این فوریت تأکید میکند. او میگوید تا زمانی که این فرصت گرانبهای زندگی از دست نرفته، باید بیدرنگ به اصلاح درون و بیرون پرداخت و توشهٔ راه ابدی را فراهم کرد. این هشدار در مقابل وسوسهٔ به فردا افکندنِ توبه و تغییر است که در بیت بعدی نیز به صراحت به آن اشاره میشود: «هین مگو فردا که فرداها گذشت».
- با گهر
- ارزشمند، گرانبها، با ارزش
- هین
- آگاه باش، بشتاب، هان
- فتیله
- رشتهای پنبهای یا پارچهای در چراغ که روغن را به خود جذب کرده و میسوزد
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.