M2:1270 — هین مگو فردا که فرداها گذشت / تا بکلی نگذرد ایام کشت

Este dístico se encuentra en el corazón de una sección que utiliza la parábola de un hombre que se niega a arrancar un espino que plantó en medio del camino. Cada vez que se le pide que lo quite, responde «mañana». Rumi utiliza esta imagen para hablar de las faltas, los malos hábitos y las ataduras mundanas que prometemos corregir en el futuro.

El verso es una interjección directa y apremiante: «¡Cuidado! (Hīn!)». Advierte que la excusa del «mañana» es una ilusión, porque muchos «mañanas» ya han venido y se han ido sin que se haya tomado ninguna medida. La segunda línea introduce la metáfora agrícola: la vida es un «tiempo de siembra» (ayyām-e kesht), una estación finita para cultivar las buenas obras y la purificación interior que darán fruto en la otra vida. Aplazar la tarea —arrancar el espino del alma— es arriesgarse a que la estación termine por completo, dejándonos con las manos vacías y el camino bloqueado.

En el contexto sufí, esto va más allá de la simple gestión del tiempo. Es una llamada a reconocer que la transformación espiritual solo puede ocurrir en el ahora. Cada momento de postergación permite que las «espinas» (los apegos, el ego) echen raíces más profundas, haciendo que la tarea sea cada vez más difícil, tal como se describe en la historia. La urgencia de Rumi es existencial: el «sol de la vida» se está poniendo (M2:1266) y la oportunidad para la siembra espiritual es fugaz.

این بیت در میانهٔ داستان مردی است که بوتهٔ خاری در راه مردم کاشته و هر بار که به او تذکر می‌دهند، کندن آن را به فردا موکول می‌کند. مولانا از این داستان نتیجه‌ای عرفانی و اخلاقی می‌گیرد و آن را به کل زندگی انسان تعمیم می‌دهد.

«فردا» در اینجا نماد هرگونه تعلل و تنبلی در راه اصلاح خود و انجام کارهای نیک است. بوتهٔ خار، نمایندهٔ صفات ناپسند، عادت‌های بد، یا گناهانی است که در وجود انسان ریشه می‌دواند. مولانا هشدار می‌دهد که با هر بار گفتن «فردا»، این خاربن (نفس اماره) قوی‌تر و ریشه‌دارتر می‌شود و در مقابل، انسان (که «ایام کشت» یا فرصت عمل او رو به پایان است) ضعیف‌تر و ناتوان‌تر می‌گردد.

مصراع دوم، «تا بکلی نگذرد ایام کشت»، تصویر کشاورزی را به کار می‌گیرد که برای هر کاری فصلی معین دارد. عمر انسان نیز همانند فصل کاشت است؛ فرصتی محدود برای کاشتن بذر اعمال نیک که در آخرت به بار بنشیند. این بیت در واقع فریاد بیدارباشی است که می‌گوید فرصت‌ها همیشگی نیستند و نباید لحظهٔ حال را فدای آینده‌ای نامعلوم کرد. این تعلل، بزرگ‌ترین دشمن سالک در مسیر روحانی است.