M1:1960 — نفحهٔ دیگر رسید آگاه باش / تا ازین هم وانمانی خواجه‌تاش

این بیت در ادامهٔ شرح حدیثی از پیامبر اسلام است که می‌فرماید: «پروردگار شما در روزگار شما نسیم‌های رحمتی دارد، پس خود را در معرض آن‌ها قرار دهید.» مولانا این نسیم‌ها یا «نفحات» را جلوه‌های ناگهانی و گذرا از فیض و رحمت الهی می‌داند که بر دل‌های آماده می‌وزد و جان‌ها را زنده می‌کند.

در بیت پیشین، مولانا با حسرتی ملایم یادآوری کرد که نسیمی آمد، ما را دید و گذشت و تنها کسانی را که می‌خواست، حیات معنوی بخشید و رفت. این بیت اما یک هشدار و فراخوان فوری است. گویی همین حالا که سخن می‌گوید، فرصتی دیگر پدیدار شده است. خطاب «آگاه باش» صرفاً یک توصیه نیست، بلکه فریادی برای بیداری در لحظهٔ حال است. مولانا به خواننده، که او را «خواجه‌تاش» (همراه و هم‌سفر در بندگی) می‌خواند، هشدار می‌دهد که مبادا این فرصت تازه را هم به غفلت از دست بدهد و از کاروان پویای معنویت باز بماند.

این بیت بر اهمیت «وقت» و «فرصت» در سلوک عرفانی تأکید می‌کند. فیض الهی دائمی است، اما دریافت آن نیازمند هشیاری و آمادگی سالک است. این نفحات مانند باد می‌آیند و می‌روند؛ نمی‌توان آن‌ها را ذخیره کرد، بلکه باید در همان لحظهٔ وزیدن، خود را در معرضشان قرار داد و از برکتشان بهره‌مند شد.