M1:1962 — جان ناری یافت از وی انطفا / مرده پوشید از بقای او قبا

این بیت در ادامهٔ توضیح «نفحات حق» (نسیم‌های رحمت الهی) است که پیامبر به غنیمت شمردن آن‌ها توصیه کرده است. مولانا تأثیر این نفحات را بر دو نوع جان کاملاً متفاوت شرح می‌دهد.

نخست، «جان ناری» یا روح آتشین است. این روح، اسیر آتش خشم، شهوت، کبر و دیگر صفات نفسانی است. وقتی نسیم الهی بر آن می‌وزد، این آتش‌ها را خاموش می‌کند و به آن آرامش و رهایی می‌بخشد. این «انطفا» یا خاموشی، به معنای پاک شدن از صفات ناپسند و رسیدن به صلح درونی است.

دوم، «جان مرده» است. این روح، بی‌تحرک، ناامید و از حیات معنوی تهی است. «بقای او»، یعنی حیات جاودانه‌ای که آن نفحه با خود می‌آورد، به این جان مرده لباسی نو («قبا») می‌پوشاند. پوشیدن قبا نماد خلعت گرفتن، کسب شرافت و آغاز یک زندگی جدید و ارزشمند است. در واقع، این نسیم الهی هم بیماری (آتش نفس) را درمان می‌کند و هم مرگ (فقدان معنویت) را به زندگی ابدی تبدیل می‌نماید.