قرائت› دفتر ۱› بخش ۱۰۷ - بقیهٔ قصهٔ مطرب و پیغام رسانیدن امیرالمؤمنین عُمَر -رضی الله عنه- به او آنچه هاتف آواز داد› بیت ۲۱۷۴
M1:2174 — پس عمر زان هیبتِ آواز جَست / تا میان را بهر این خدمت ببست
M1:2174
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
عمر (خلیفهٔ دوم) با شنیدن آن ندای غیبی که هیبت و شکوه داشت، فوراً از جای خود پرید و آماده شد تا دستوری را که به او داده شده بود، بیدرنگ اجرا کند.
این بیت واکنش فوری و قاطعانهٔ عمر را به فرمان الهی توصیف میکند. ندایی غیبی (هاتف) به او دستور داده است که از بیتالمال مبلغی بردارد و به یکی از بندگان خاص خدا که در گورستان است، برساند.
واکنش عمر صرفاً اطاعت نیست، بلکه آمیخته با «هیبت» و احترام عمیق است. کلمهٔ «جَست» (پرید) نشاندهندهٔ سرعت و اشتیاق او برای انجام این خدمت است. او درنگ نمیکند، شک نمیکند و چون و چرا نمیآورد. عبارت «میان بستن» کنایه از آماده شدن کامل برای انجام یک کار مهم است. این بیت، جایگاه عمر را نه فقط به عنوان یک حاکم، بلکه به عنوان یک بندهٔ تسلیم و خدمتگزار در برابر امر الهی به تصویر میکشد و نشان میدهد که او چگونه یک دستور معنوی را بر وظایف روزمرهٔ خود اولویت میدهد.
- هیبت
- شکوه، عظمت، ترسی که از بزرگی کسی در دل ایجاد میشود
- جَست
- پرید، از جا برخاست
- میان بستن
- کمر همت بستن، آمادهٔ انجام کاری شدن
- بهرِ
- برایِ
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.