M1:2195 — ای بخورده خونِ من هفتاد سال / ای ز تو رویم سیه پیشِ کمال

این بیت بخشی از نالهٔ پشیمانی موسیقیدان پیر است. پس از آنکه پیام الهی را از زبان عمر می‌شنود، به عمق غفلت خود پی می‌برد. او در یک حرکت نمادین، چنگ خود را که تمام عمرش را وقف آن کرده بود، بر زمین می‌کوبد و می‌شکند. سپس رو به ساز شکستهٔ خود می‌کند و آن را مخاطب قرار می‌دهد.

در مصراع اول، عبارت «خون من خوردن» کنایه از به رنج و زحمت انداختن و تباه کردن جوهر حیات است. عدد «هفتاد سال» نیز نماد تمام عمر اوست. او چنگ را عاملی می‌داند که نیروی زندگی‌اش را مکیده و او را از هدف اصلی حیات بازداشته است.

در مصراع دوم، «روسیاهی پیش کمال» اوج این حسرت را نشان می‌دهد. «کمال» در اینجا به معنای کمال معنوی و قرب الهی است. او احساس می‌کند که سرگرمی به موسیقی و هنر، او را از پرداختن به حقیقت بازداشته و در محضر خداوند شرمسارش کرده است. این بیت، لحظهٔ بیداری دردناک روحی است که حجاب (در اینجا ساز) را کنار می‌زند و به عمری که در غفلت سپری شده، با حسرت می‌نگرد.