قرائت› دفتر ۱› بخش ۱۳۸ - قبول کردن خلیفه هدیه را و عطا فرمودن با کمال بی‌نیازی از آن هدیه و از آن سبو› بیت ۲۸۷۲

M1:2872 — ور بدیدی شاخی از دجلهٔ خدا / آن سبو را او فنا کردی فنا

ور بدیدی شاخی از دجلهٔ خداآن سبو را او فنا کردی فنا
و اگر شاخه‌ای از رود خروشان لطف الهی را می‌دید،بی‌درنگ آن سبوی کوچک خود را در هم می‌شکست و نابود می‌کرد.
اگر انسان ذره‌ای از عظمت و کمال بی‌نهایت خداوند را درک می‌کرد، تمام هستی محدود و فردی خود را بی‌ارزش می‌یافت و آن را در برابر آن اقیانوس بی‌کران، نابود می‌ساخت.

M1:2872

❋ ❋ ❋

شرح و معنا · به زبانِ تو — AI

❋

گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات

گفتگوی تو تا وقتی عمومی‌اش نکنی، فقط روی همین دستگاه می‌ماند.

پرسش‌های خوانندگان

هنوز پرسشی به‌اشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.