قرائت› دفتر ۱› بخش ۲۵ - مکر دیگر انگیختن وزیر در اضلال قوم› بیت ۵۵۸
M1:558 — لابه و زاری همی کردند و او / از ریاضت گشته در خلوت دوتو
M1:558
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
پیروان وزیر با گریه و التماس از او میخواستند که خلوت خود را بشکند، اما او در seclusion خود را چنان غرق در ریاضت و عبادت نشان میداد که قامتش خمیده به نظر میرسید.
این بیت، اوج فریبکاری وزیر و سادگی مریدان را به تصویر میکشد. وزیر که برای تحکیم جایگاه دروغین خود به خلوت رفته، اکنون با تظاهر به ریاضت شدید، خود را در نظر مردم عارفتر و مقربتر جلوه میدهد. تصویر «دوتو شدن» یا خمیدگی قامت، کنایهای است از تحمل رنجهای معنوی بسیار سنگین که جسم را فرسوده است. این صحنهسازی، حس ترحم و نیاز مریدان را برمیانگیزد و آنها را برای پذیرش خواستههای بعدی او آمادهتر میکند.
مولانا در اینجا تضاد بین ظاهر و باطن را به نمایش میگذارد: از یک سو، «لابه و زاری» صادقانهٔ مردمی که در جستجوی حقیقتاند و از سوی دیگر، ریاکاری حسابشدهٔ راهنمایی که آنها را به سوی گمراهی میبرد. این ریاضت، نه برای نزدیکی به خدا، بلکه ابزاری برای به دام انداختن خلق است.
- لابه
- التماس، خواهش و تضرع
- ریاضت
- سختی دادن به جسم و تحمل رنج برای تهذیب نفس؛ تمرینهای سخت زاهدانه و صوفیانه
- خلوت
- گوشهنشینی، کنارهگیری از مردم برای عبادت و تمرکز معنوی
- دوتو
- دوتا، خمیده، دولا شده (معمولاً از شدت ضعف، عبادت یا پیری)
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.