قرائت› دفتر ۱› بخش ۲۷ - مکر کردن مریدان کی خلوت را بشکن› بیت ۵۸۶
M1:586 — دانهٔ هر مرغ اندازهٔ ویَست / طعمهٔ هر مرغْ انجیری کِیَست
M1:586
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
هر کسی ظرفیت و استعداد معینی دارد و باید به اندازهٔ همان ظرفیت از او انتظار داشت و به او تکلیف کرد؛ نمیتوان از همه انتظار درک مفاهیم سنگین و طی کردن مراتب عالی را داشت.
این بیت بخشی از گفتگوی مریدان با پیرشان است. مریدان از سنگینی تعالیم و ریاضتهای معنوی که پیر برایشان در نظر گرفته به ستوه آمدهاند و از او میخواهند که با آنها مدارا کند.
آنها با این مَثَل استدلال میکنند که همانطور که در طبیعت، هر پرندهای دانهای متناسب با جثه و منقار خود میخورد و هر پرندهای شایستگی خوردن میوهٔ شیرین و ارزشمندی چون انجیر را ندارد، در عالم معنا نیز هر سالکی ظرفیت روحی و آمادگی معنوی خاص خود را دارد. آنها از پیر خود میخواهند که این تفاوتها را در نظر بگیرد و تکالیف و آموزههایی به آنها بدهد که درخور توان و استعدادشان باشد، نه معرفتی سنگین که از درک و تحملشان خارج است.
- ویَست
- مخفف «وی است»، یعنی «اوست» یا «برای اوست»
- طعمه
- خوراک، غذا
- کِیَست
- مخفف «کِی است»، در اینجا به معنی «چه وقت است؟» یا با لحن انکار «چنین نیست»
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.