M2:1738 — آنک گفت انی مرضت لم تعد / من شدم رنجور او تنها نشد

این بیت در ادامه‌ی استدلال موسی (ع) علیه چوپان است. موسی پس از آنکه دعاهای ساده و انسان‌وار چوپان را کفرآمیز خواند، یک گام فراتر می‌رود. او پیش‌بینی می‌کند که شاید چوپان بگوید این خدمات را نه برای ذات خدا، بلکه برای اولیا و بندگان خاص او می‌خواستم که به خدا بسیار نزدیک‌اند.

موسی این توجیه را نیز رد می‌کند و به حدیث قدسی مشهوری استناد می‌کند: «انی مرضت فلم تعدنی» (من بیمار شدم و تو به عیادتم نیامدی). در این حدیث، خداوند به انسان گله می‌کند که چرا وقتی بنده‌ی مؤمنش بیمار بود، به عیادت او نرفت، چرا که اگر می‌رفت، «خدا را نزد او می‌یافت». مولانا با آوردن این حدیث، به اوج یگانگی و اتحاد میان خدا و بنده‌ی خاصش اشاره می‌کند. مصرع دوم، «من شدم رنجور او تنها نشد»، این معنا را باز می‌کند: وقتی منِ ولیّ خدا بیمار می‌شوم، او از من جدا نیست؛ حضور او همراه من است.

نکته‌ی ظریف کلام مولانا این است که حتی در این مقام والا و اتحاد معنوی، باز هم سخنان چوپان (شستن لباس، شپش گرفتن و...) بی‌ادبانه و نابجاست. یعنی حتی اگر مخاطب تو یک ولیّ خدا باشد که آینه‌ی حق است، باز هم باید ادب را در سخن رعایت کنی. این بیت، زمینه‌ را برای ابیات بعدی آماده می‌کند که در آن‌ها مولانا توضیح می‌دهد هر سخنی، جایگاهی دارد و خطاب به هر کسی، ادبیات مناسب خود را می‌طلبد.