M2:92 — کی ببینم روی خود را ای عجب‌؟ / تا چه رنگم همچو روزم یا چو شب‌؟

این بیت، زبان حال سالکی است که در مسیر شناخت خود و درک نسبت خود با حقیقت الهی، دچار سرگشتگی است. مولانا این پرسش را در ادامهٔ تمثیل «چشم دل» مطرح می‌کند. همان‌طور که چشم سر برای دیدن به نور بیرون نیاز دارد، چشم دل نیز مشتاق «نور بی‌قیاس» الهی است. اما سالک با خود می‌اندیشد که آیا اساساً شایستگی این جذب و کشش الهی را دارد یا نه.

این پرسش، «من چه رنگی‌ام؟»، یک پرسش بنیادین در عرفان است. «روز» نماد سرشت نورانی، پاکی، و نزدیکی به مبدأ الهی است، در حالی که «شب» نماد تاریکی نفس، غفلت، و دوری از آن حقیقت است. سالک می‌خواهد بداند که آیا وجودش بازتابی از نور الهی است یا در تاریکی خودبینی و صفات ناپسند گرفتار است. این بیت، عطش سوزان برای خودشناسی را بیان می‌کند که مقدمهٔ ضروری برای یافتن «آینهٔ جان» است. مولانا در ابیات بعدی توضیح می‌دهد که این آینه، چیزی جز «روی یار» یا همان انسان کامل نیست که سالک می‌تواند تصویر واقعی خود را در او ببیند.