M3:107 — گوشت‌های بندگان حق خوری / غیبت ایشان کنی، کیفر بَری

مولانا در این بیت، داستان فیل را به یک پند اخلاقی و معنوی بزرگ گره می‌زند. در داستان، فیل به دنبال بوی کباب فرزندش در دهان قاتلان است. مولانا از این تصویر استفاده می‌کند تا به گناهی بزرگ‌تر اشاره کند: غیبت کردن. او غیبت از «بندگان حق» (انسان‌های مؤمن و نزدیک به خدا) را معادل خوردن گوشت آن‌ها می‌داند. این تشبیه مستقیماً از آیهٔ ۱۲ سورهٔ حجرات در قرآن گرفته شده است که می‌فرماید: «آیا کسی از شما دوست دارد که گوشت برادر مردهٔ خود را بخورد؟»

بنابراین، بوی بدی که در دهان باقی می‌ماند، فقط بوی غذای حرام نیست، بلکه بوی گناهان پنهانی ما، به‌ویژه غیبت، است. همان‌طور که فیل با بویایی خود گناهکار را پیدا می‌کند، خداوند نیز از باطن و اعمال پنهان ما آگاه است و هیچ گناهی از او پوشیده نمی‌ماند. پیام اصلی این است که هر عملی، به‌ویژه آزردن دیگران با زبان، اثری از خود باقی می‌گذارد که در نهایت آشکار شده و عامل مجازات و «کیفر» خواهد بود.