M3:231 — دعوت ایشان صفیر مرغ دان / که کند صیاد در مکمن نهان

مولانا در این بخش از داستان، انسان را از پذیرفتن دعوت‌های فریبنده‌ی اهل دنیا و دل بستن به وعده‌های آنان بر حذر می‌دارد. او این دعوت‌ها را به دامی تشبیه می‌کند که یک شکارچی برای پرندگان پهن کرده است.

شکارچی در جایی پنهان می‌شود و با تقلید صدای پرندگان (صفیر)، آن‌ها را به سوی خود می‌خواند. پرندگان ساده‌لوح به گمان اینکه یکی از هم‌نوعانشان آن‌ها را صدا می‌زند، جمع می‌شوند و در دام گرفتار می‌آیند. به همین ترتیب، وعده‌های جذاب و به ظاهر دوستانه‌ی دنیادوستان نیز فریبی بیش نیست و هدفشان به دام انداختن و بهره‌کشی از انسان است. تنها راه رهایی از این دام، داشتن «حزم» و دوراندیشی است؛ یعنی بصیرتی که فرد با کمک آن، نیت واقعی پشت این دعوت‌های فریبنده را تشخیص دهد و گول ظاهر جذابشان را نخورد.