قرائت› دفتر ۳› بخش ۱۹۸ - تمثیل گریختن مؤمن و بیصبری او در بلا به اضطراب و بیقراری نخود و دیگر حوایج در جوش دیگ و بر دویدن تا بیرون جهند› بیت ۴۱۸۱
M3:4181 — از صفاتش رستهای والله نخست / در صفاتش باز رو چالاک و چست
M3:4181
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
تو در اصل از صفات الهی به وجود آمدهای، پس با اشتیاق و سرعت به سوی همان اصل الهی خود بازگرد و در آن حل شو.
در این بخش از داستان نخود، مولانا به یک اصل عرفانی بنیادین اشاره میکند: بازگشت به اصل. او خطاب به نخود (که نماد انسان سالک است) میگوید که وجود کنونی او از تجلی صفات خداوند سرچشمه گرفته است. همانطور که نخود از خاک و آب و خورشید (که همگی مظاهر صفات الهی هستند) روییده است، انسان نیز از عالم امر و صفات حق پدید آمده است.
بنابراین، فرایند پخته شدن و «مردن» در دیگ سختیها، در واقع یک سفر بازگشت است. این «مرگ» نابودی نیست، بلکه پلی است برای بازگشت به اصل و مبدأ الهی. مولانا انسان را تشویق میکند که این مسیر تحول را نه با ترس و بیصبری، بلکه با چالاکی و اشتیاق طی کند. او باید بداند که با فنا شدن در ارادهٔ حق، به مرتبهای والاتر و به اصل خویش میپیوندد، همانطور که نخود با پخته شدن، تبدیل به غذای انسان و جزئی از وجود او میشود.
- رستهای
- روییدهای، سبز شدهای
- چالاک
- چابک، سریع، زرنگ
- چُست
- سریع، فرز، بیدرنگ
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.