M1:2015 — زیر و بالا پیش و پس وصف تنست / بی‌جهتها ذات جان روشنست

مولانا در اینجا به تمایز بنیادین میان «جسم» و «جان» می‌پردازد. او توضیح می‌دهد که تمام ادراک ما از جهت‌های شش‌گانه (بالا، پایین، پیش، پس، راست، چپ) صرفاً به بدن و عالم مادی تعلق دارد. این‌ها ویژگی‌های وجودِ محدود و مکانی ما هستند.

در مقابل، «جانِ روشن» یا همان حقیقتِ روح، از این محدودیت‌ها آزاد است. ذاتِ جان، که از جنس نور و آگاهی است، در هیچ جهتی محصور نمی‌شود. به همین دلیل، کسی که خود را تنها در قالب جسم و ابعاد مادی آن می‌شناسد، از درک حقیقتِ بی‌کرانِ روح خود محروم می‌ماند. این بیت دعوتی است برای فراتر رفتن از حواس ظاهری و درک واقعیتی که در قید و بند مکان و زمان نیست.