M1:563 — آن امیران در شفاعت آمدند / وان مریدان در شَناعت آمدند

此节诗句描绘了鲁米笔下一个虚伪维齐尔（Wazīr，大臣）骗局的高潮。这位大臣伪装成一位伟大的苏菲导师，为了彻底操控信徒，他设计了一场戏剧性的“闭关修行”（خلوت，khalwat）。他把自己关起来，拒绝见任何人，以此点燃追随者们狂热的渴望与依赖。

这句诗对比了两种不同的反应，凸显了骗局的成功。一方是“王公贵族”（امیران，amīrān），他们代表着世俗的权力和秩序。他们前来“恳切求情”（شفاعت，shafāʿat），这是一种相对正式、理性的介入，试图代表民众进行斡旋。另一方则是“门徒信众”（مریدان，murīdān），他们是这场精神骗局的直接受害者。他们的反应是“悲声自责”（شناعت，shanāʿat），这是一种深陷情感漩涡的表现。他们没有质疑导师，反而将他的离去归咎于自身的“不幸”与“不配”，认为自己被信仰抛弃，成了“心灵与信仰上的孤儿”（M1:564）。

鲁米通过这一对比，精准地刻画了精神操控的典型特征：当一个权威人物抽身离去时，被操控者不会感到愤怒或怀疑，反而会陷入更深的自我否定与情感依赖。这节诗不仅推动了故事情节，也深刻揭示了盲目崇拜的心理陷阱。

این بیت بخشی از داستان وزیر مکّاری است که برای فریب دادن مسیحیان، تظاهر به زهد و گوشه‌نشینی کرده است. او خود را در خلوتی طولانی حبس کرده و مریدانش را در حسرت و اشتیاق دیدار خود سوزانده است. وقتی مریدان از او می‌خواهند که خلوت را بشکند و به میانشان بازگردد، او با بهانه‌ای عارفانه پاسخ می‌دهد که «دستور نیست» و اجازه‌ی خروج ندارد.

در این بیت، مولانا واکنش مردم را به دو دسته تقسیم می‌کند:

1. امیران و بزرگان: این گروه که موقعیت اجتماعی بالاتری دارند، با زبانی رسمی و محترمانه «شفاعت» می‌کنند. آن‌ها نقش واسطه را بازی کرده و با خواهش و پادرمیانی تلاش می‌کنند تا وزیر را راضی به خروج کنند. این رویکرد، نشان‌دهنده‌ی آداب‌دانی و رعایت سلسله مراتب است.

2. مریدان و عامه: این گروه که از شدّت شور و وابستگی عاطفی بی‌تاب شده‌اند، زبانشان به «شناعت» باز می‌شود. «شناعت» در اینجا به معنای سرزنش و گلایه‌ی شدید از روی عشق و درد است، نه توهین و دشمنی. آن‌ها با زاری و شکایت از بخت بد خود و جفایی که مرشدشان در حق آن‌ها روا می‌دارد، می‌کوشند دل او را به رحم آورند. این واکنش، عمق تأثیر روانی وزیر بر پیروانش و موفقیت نقشه‌ی او را نشان می‌دهد.