M3:115 — گوید آن رنجور ای یاران من / چیست این شمشیر بر ساران من

Dalam konteks ini, Rumi menggambarkan saat-saat terakhir seorang pendosa, khususnya orang yang suka mengumpat (menggunjing). Baginya, kematian bukanlah proses yang damai, melainkan pengalaman nyata akan datangnya hukuman ilahi. Hukuman ini, yang di bait-bait sebelumnya disebut sebagai "gada Izrail" (malaikat maut), kini ia lihat sebagai sebilah pedang yang siap menebasnya.

Seruannya kepada "sahabat-sahabat" menunjukkan keterasingannya yang tragis. Orang-orang di sekelilingnya, yang masih hidup di dunia inderawi, tidak dapat melihat apa yang ia lihat. Bagi mereka, penderitaannya mungkin tampak seperti igauan atau halusinasi orang sakit. Namun bagi Rumi, justru pada saat inilah mata batin orang tersebut terbuka—terlambat—untuk menyaksikan realitas spiritual yang selama ini tersembunyi. "Pedang" ini adalah perwujudan dari perbuatannya sendiri yang kini kembali kepadanya dalam bentuk yang menakutkan.

این بیت لحظهٔ جان دادن و گشوده شدن چشم برزخی انسان را به تصویر می‌کشد. مولانا توضیح می‌دهد که عذاب الهی برای گناهانی مانند غیبت، در لحظهٔ مرگ برای فرد گناهکار کاملاً محسوس و عینی می‌شود. در حالی که اطرافیان و دوستان فرد بیمار چیزی جز اوهام و خیالات ناشی از بیماری نمی‌بینند، خود او به چشم حقیقت را می‌بیند: فرشتهٔ مرگ (عزرائیل) با گرز و شمشیر آمادهٔ ستاندن جان اوست.

این «شمشیر» نماد تجسم اعمال و کیفر الهی است که تا پیش از مرگ، از حواس ظاهری پنهان بود. اکنون که پرده‌ها کنار رفته، بیمار آن را واقعیتی هولناک می‌یابد، اما دیگران آن را انکار می‌کنند و «خیال» می‌پندارند. مولانا با این تصویرسازی، بر این نکته تأکید می‌کند که حقایق عالم غیب، هرچند از چشم دنیوی ما پنهان باشند، در بزنگاه مرگ آشکار و انکارناپذیر می‌شوند.