Koko ghazal ↗

1. 1 ناگاه درافتادم زان قصر و سراپرده·در قعر چنین چاهی ناخورده و نابرده
2. 2 دنیا نبود عیدم من زشتی او دیدم·گلگونه نهد بر رو آن روسپی زرده
3. 3 گلگونه چه آراید آن خاربن بد را·آن خار فرورفته در هر جگر و گرده
4. 4 با تارک گل آمد موبند فروهشته·ابروی خود از وسمه آن کور سیه کرده
5. 5 منگر تو به خلخالش ساق سیهش را بین·خوش آید شب بازی لیک از سپس پرده
6. 6 رو دست بشو از وی ای صوفی روشسته·دل را بستر از وی ای مرد سراسترده
7. 7 بدبخت و گران جانی کو بخت از او جوید·دربند بزرگی شد می‌سوزد چون خرده
8. 8 فریاد رس ای جانان ما را ز گران جانان·ای از عدمی ما را در چرخ درآورده
9. 9 خاموش سخن می‌ران زان خوش دم بی‌پایان·تا چند سخن سازی تو زین دم بشمرده