بخش ۱۲۵ - حکایت آن گاو کی تنها در جزیره‌ای‌ست بزرگ، حق تعالی آن جزیرهٔ بزرگ را پر کند از نبات و ریاحین کی علفِ گاو باشد. تا به شب آن گاو همه را بخورَد و فربه شود چون کوه پاره‌ای. چون شب شود خوابش نبرَد از غصه و خوف کی همه صحرا را چریدم فردا چه خورم تا ازین غصه لاغر شود. هم‌چون خلال روز برخیزد همه صحرا را سبزتر و انبوه‌تر بیند از دی؛ باز بخورَد و فربه شود باز شبش همان غم بگیرد سالهاست کی او هم‌چنین می‌بیند و اعتماد نمی‌کند

Tarina lehmästä, joka on yksin suurella saarella. Jumala täyttää tuon suuren saaren kasveilla ja kukilla, jotka ovat lehmän ravintoa. Yöksi lehmä syö kaiken ja lihoutuu kuin vuori. Yöllä se ei saa unta huolesta ja pelosta, että 'olen syönyt koko aukean, mitä syön huomenna?' ja laihtuu tästä huolesta. Se nousee päivän aikana ja näkee koko aukean vihreämpänä ja tiheämpänä kuin eilen; se syö uudelleen ja lihoutuu. Yöllä sama suru valtaa sen. Se on nähnyt tämän vuosien ajan, mutta ei luota.